BOEKEN

BOEK

Vrouw in de schaduw

Vrouw in de schaduw

Dorinde van Oort

Iedere familie heeft een geheim. Dorinde van Oort ontrafelt het ongelooflijke verhaal van Annetje Beets, de vrouw in de schaduw. Met een nawoord van de auteur.

In Vrouw in de schaduw vertelt Dorinde van Oort spannend en goed gedocumenteerd het ongelooflijke levensverhaal van haar oudtante. Het verhaal van Annetje Beets, een charmante schoonheid en een kraamverpleegster, met ambitie en acteertalent. Haar grote liefde is de jonge, getrouwde politicus P.J. Oud. Hun onwettige kind mag niet geboren worden, maar Annetje besluit het jongetje heimelijk bij haar zus onder te brengen.

Dit is het verhaal van een vrouw die altijd ‘geliefde’ moet blijven en uiteindelijk als ‘huishoudster’ bij de vader van de politicus intrekt. Kort voor zijn dood betaalt vader Oud zijn buurman en vriend, de beroemde zanger Christiaan Mansborg, om met haar te trouwen. Maar dan heeft Annetje al duistere plannen waarin Mansborg niet meer voorkomt. Vrouw in de schaduw is een verhaal van alle tijden: over liefde, macht en geld.

   

Proloog

Het is 8 april 1941, ’s ochtends kwart voor tien. Christiaan Mansborg is het hek door gestevend, de laan op, en Annetje heeft hem nagekeken van uit de erker.
Haar stiefzoon Lepel is uit het koetshuis gekomen toen de stemmen in het huis waren stilgevallen. Ze komen elkaar tegen in de hal. Hij slaat zijn armen om haar heen. Ze legt even haar gezicht tegen zijn tengere borst. Ze praten, gedempt. Ze knikt.

Ze vermant zich. Lepel duwt de zware glas-in-looddeur voor haar open en helpt haar in haar jas, in het portaaltje dat naar Silvo ruikt. Lepel ontsluit de dubbele voordeur.

Annetje loopt, wat mank nog, naar het prieel om haar fiets te pakken.
Lepel ziet haar vanuit de erker wankeltjes opstappen en, volkomen overbodig, haar hand uitsteken voor ze linksaf slaat, richting Vosseveldlaan. Hij staart kort naar buiten, dan draait hij zich om, gaat niet naar zijn koetshuis terug. Hij gaat zitten in de hal, bij de telefoon, zijn hoofd in zijn handen. Hij wacht. Een halfuur. Langer. Een eeuwigheid.

Annetje fietst intussen de Vosseveldlaan uit en slaat linksaf, de Birktstraat op.
Daar loopt hij, Christiaan Mansborg, de beroemde zanger in ruste, haar echtgenoot. Zijn tred is veerkrachtig, zijn hoge hoofd geheven, het zware lichaam iets voorover in de massa van zijn vaart. Wat is het dat hem iets belachelijks geeft, nu ze hem van achteren observeert?

Langzaam trappend blijft ze achter hem fietsen, op veilige afstand. Hij moet nu niet omkijken en haar zien. Voor het geval dat dat toch mocht gebeuren, heeft ze haar verhaal klaar. Ze was ongerust vanwege die bloeddruk, het beviel haar niets, ze voorzag ongelukken, hij zag zo bleek, et cetera.

Hij kijkt niet achterom. Zijn gang is vlot, soepel zelfs.
Ze heeft een stuk of wat van die pilletjes in zijn surrogaatkoffie gedaan, dan nog dat extra tabletje vlak voor hij vertrok. Ze zullen zijn spieren verslappen, zijn evenwicht verstoren. Binnen een kwartier, schat ze.

Maar hij is nu al een kwartier op weg en nog steeds loopt hij daar.
Twintig minuten. Hij loopt al op de Kerkstraat, nadert de Oude Kerk – en blijft staan. Wankelt hij?

Ze mindert vaart, stapt af, haar ogen tranend van het ingespannen kijken.
Hij staat doodgemoedereerd het affiche te lezen dat aan de kerkdeur is aangeplakt.
Ze wacht tot hij zijn weg vervolgt. Nu is het almaar rechtdoor naar Soestdijk. Het wordt drukker op straat, hopelijk kan ze onopgemerkt achter hem blijven. Rechts, achter de kerk, loopt het Kerkpad, parallel aan de Steenhoffstraat, dat ook naar Soestdijk voert, heeft ze gezien op de plattegrond. Ze kan het Kerkpad nemen. Maar als ze het mist als hij...?

Het is haar eerste fietstocht hier. Ze is zelfs nog helemaal niet op straat geweest, vanwege die voet.

Het Kerkpad, besluit ze. Dan kan ze proberen hem vooruit te komen; hem op de hoek laten passeren, dan een sprint nemen tot de volgende kruising. Hem daar weer opwachten. Zo kan ze hem ongemerkt in de gaten houden.

Ze stapt af op de volgende hoek. Ze ziet hem aankomen. Hij passeert de kruising, langzamer nu. Ze stapt moeizaam weer op, maakt vaart, hem voorblijvend, tot de volgende hoek.

Het is de hoek van de Kruisweg. Ze ziet hem al aankomen, nog steeds rechtop, zijn hoofd in donderwolken, maar langzamer, veel langzamer nu.
Hij nadert het raadhuis. Daar is de spoorlijn al, waar de Van Weedestraat begint.


Download het fragment als PDF

'Ik kon er niet afblijven, moest weten hoe het zou aflopen. Het is grandioos!' - Maarten 't Hart

'Vrouw in de schaduw laat zich lezen als een thriller. Maar het boek is behalve spannend ook de tragische geschiedenis van een vrouw met weinig grip op haar eigen leven.' - de Volkskrant

'Dit boek boeit. Is het door de fascinatie die mensen overal tot oude fotoboeken en genealogisch onderzoek drijft? Door de aantrekkelijke stijl en toegankelijke structuur van het boek? Ja. Maar Annetjes leven is zelf ook boeiend, en doet af en toe niet onder voor dat van een Oedipous of Hamlet.' - Recensieweb

'Dubbellevens, nototire ladykillers, zwijggeld, gekrakeel om erfenissen, shocktherapieën, en een heus moordcomplot; het kan niet op in deze goed gedoseerde pageturner. Want dat is wat Van Oort heeft geschreven. Als een detective ontrafelt ze alle ijselijke geheimen van haar familie. Doorlezen wil je, tot diep in de nacht. Tot het boek uit is. Want het is prachtig.' - Vrij Nederland

Discussietips op Vitaal.nl

De schrijfster Van Oort vult de lege plekken die overblijven in met haar fantasie. Zo ontstaat een boek dat het midden houdt tussen fictie en non-fictie. Van Oort noemde het zelf in een interview een ‘literaire documentaire’, je zou het ook een documentaire roman kunnen noemen of een geromantiseerde biografie. In elk geval is het een boek over een bijzonder vrouwenleven.

Bron: Vitaal.nl

Bespreking op Recensieweb.nl

Het navertellen van dit verhaal begint aan de buitenkant. Een familiegeschiedenis. Ik weet dat ze bestaan, de Oedipussen, de Hamlets, de Kennedy’s, maar voor mij suggereert de term een braaf verhaal van liefde, ziekte, dood, ups & downs. Niet minder, maar zeker niet meer.

Bron: Recensieweb.nl