BOEKEN

BOEK

De familie Goldwasser

De familie Goldwasser

Ariëlla Kornmehl

Veel jonge mensen zullen zich herkennen in dit aangrijpende boek over een belangrijke keuze die iemand met een streng religieuze achtergrond moet maken. De familie Goldwasser is vlot en meeslepend verteld.

De jongste dochter van de traditioneel joodse familie Goldwasser ontmoet haar grote liefde Paul. Ondanks zijn leeftijd – hij is ouder dan zij – en zijn niet-joodse achtergrond, besluiten ze samen te gaan wonen. Vader Goldwasser verzet zich hiertegen en gaat zelfs zo ver dat hij zijn dochter de toegang tot het ouderlijk huis ontzegt. De geliefde dochter wordt verstoten en bijna de hele familie gaat daarin mee. Zij was zijn oogappeltje en ze kan niet begrijpen dat haar vader zo wreed kan zijn. Maar ze houdt voet bij stuk en gaat volkomen op in haar relatie met de man van wie zij zielsveel houdt.

Als Paul onverwacht sterft, verliest zij diegene voor wie ze alles opgaf. De vraag is of er een weg terug is naar de familie, of dat zij in haar eentje met dit dubbele verlies in het reine moet zien te komen.

Veel jonge mensen zullen zich herkennen in dit aangrijpende boek over een belangrijke keuze die iemand met een streng religieuze achtergrond moet maken. De familie Goldwasser is vlot en meeslepend verteld.

   

‘Een enkeltje Hamburg, graag.’
‘Een enkeltje. U komt niet terug?’
Ik glimlach beleefd. Wie zegt of ik terug kom. Er zit niemand uitgehongerd op mij te wachten, niemand die afhankelijk van mij is. Ik ben een verloren voorwerp dat niet wordt gevonden.

Ooit ben ik gevonden. Vanavond zal ik weer bij hem zijn, rond een uur of zeven. Ik zal hem aankijken, en met hem praten. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat hij nu vader is, dat er ooit niets anders was dan zijn en mijn lichaam, dat er kinderen door z’n huis lopen en dat hij zijn plek met anderen delen moet.
Hoe zal het zijn? Zullen we elkaar recht in de ogen durven kijken, begrijp ik zijn blik nog? Misschien wil hij me nog steeds niet zien, wil hij het liever laten bij wat het was. Wil hij weten of ik er nog wel eens aan denk? Ik wil in elk geval weten of hij er vaak aan terugdenkt. Ik kan niets vergeten.
Hij kon er geen vrede mee hebben, en daarmee maakte hij het bitter. Maar ik wil niet dat dit bitter is.

Ik hoef maar één keer over te stappen. In Hamburg pak ik een bus. Als hij zou weten dat ik kom, zou hij me misschien van het station komen halen. Of juist niet. Hij zoent me op mijn voorhoofd en ik herken de glinstering in z’n ogen. Of juist niet. Ik wil me geen voorstelling maken.
Ik kan vergeten als ik vergeten moet – zou iemand weten wat wij hebben gedeeld? Ik zou het niemand vertellen, behalve jou. Als jij er nog was geweest, was dit nooit gebeurd.

Al vijf jaar heb ik hem niet gezien. Vlak voor zijn vertrek spraken we elkaar, gewoon door de telefoon. Na lang smeken en beloven dat ik hem niet meer zou bellen, kreeg ik zijn nieuwe adres en nummer.
Die Duitse, zou ze mooi zijn? Strakke billen? Lang haar? Vanavond weet ik meer, vanavond bekijk ik zijn leven. Het kan natuurlijk flink tegenvallen. Dat de jaren te veel zijn, te veel om weer gehecht te raken aan elkaar. Het gewicht te groot, het moment te zwaar. Misschien is onze balans voorgoed verstoord, of loopt zijn vrouw ons in de weg.

Toch is het verheugen, het fantaseren en vooruitkijken zonder te zien, al de moeite waard.
Ik vraag nog even naar het perronnummer.
‘Perron 4, meisje.’ Meisje.
Het is tijd voor ontbijt. Of is het daar nu al te laat voor? Honger heb ik niet. Nooit eigenlijk.

De eerste wagon zit vol. In de tweede vind ik een plaats aan de linkerkant, bij het raam. Ik zet m’n weekendtas neer. Niet dat ik zo graag naar buiten kijk, maar ik heb een hekel aan dat gangpad. Aan de ene kant zit er iemand naast je en aan de andere kant word je continu gepasseerd, stoot men aldoor tegen je aan. Het is de plek waar iedereen zich van alle kanten met je kan bemoeien, kan kijken wat je leest, of snoept. Ik zit liever bij het raam.
Tegenover me zit een jongen met jouw kleur ogen.


Download het fragment als PDF

'Haar personages ervaren de druk die een familieband op moeilijke momenten uitoefent, maar tegelijk zijn ze uit op een zekere mate van afhankelijkheid.' - de Volkskrant

'Inmiddels heeft De vlindermaand aangetoond dat ze beide kan: uitdiepen en beperken. Daar is de eenzaamheid van het rouwende meisje – het hoofdpersonage van De familie bleef onder alle omstandigheden een meisje – die van een volwassen, gefrustreerde vrouw geworden. En het verraad komt daar niet meer van anderen, maar van het eigen inzicht in de omstandigheden. Zo komt het niet altijd goed met Kornmehls personages, maar des te meer met haar boeken. Het is een makkelijke voorspelling, maar ik doe hem graag: met De familie Goldwasser begint een veelbelovend oeuvre.' - Recensieweb.nl

Boekverslag op Scholieren.com

Het is een korte psychologische roman over de verstoting uit een familie.

Bron: Scholieren.com

Bespreking op Recensieweb.nl

Maar het was niet haar eerste: dat was, in 2001, Huize Goldwasser. Dat debuut werd amper opgemerkt, en het krijgt nu een tweede kans (net als Gerbrand Bakkers Perenbomen bloeien wit, bij dezelfde uitgeverij), herschreven onder de titel De familie Goldwasser.

Bron: Recensieweb.nl