In Memoriam Jacques Wallage (27.9.1946 – 12.8.2026)

Met bewondering voor zijn houding als politicus, burgemeester en medemens denken wij aan onze auteur, met wie de samenwerking altijd een verrijking was.

“’Is die man nog niet dood?’ vraagt een twitteraar zich af. Nog niet. Maar de vraag herinnert me wel aan de pleidooien die ik vaak hield tegenover oudere vrienden en collega’s in de politiek. Schrijven moesten ze, hun ervaringen delen met wie daar belangstelling voor toonde. Niet wachten tot het te laat is, maar nu. Dat moet uiteindelijk ook voor mijzelf gelden.

Gerekend vanaf de activistische studentenjaren tot en met het werken in de Raad voor het openbaar bestuur: alles bij elkaar een halve eeuw. Het begon met het ongebreidelde optimisme van de jaren zestig, gevolgd door jaren van ambachtelijke politiek. Eerst in oppositie, maar daarna ook met de volle verantwoordelijkheid van het regeren. Ik werkte in Groningen en in Den Haag, aanvankelijk hand in hand met de tijdgeest, maar de laatste jaren vaak ertegenin.

Veelal geheel vrijwillig en vol overtuiging, soms omdat het moest. Of omdat ik dacht dat het moest. En waar die halve eeuw eindigt in oplaaiend nationalisme, onbeschaamde vreemdelingenhaat en een internationale crisis van de sociaaldemocratie kan ook dat niet onbesproken blijven.”

• Uit Jacques Wallage’s voorwoord Aan de lezer in zijn boek Het land achter de heuvels, Cossee, 2018