BOEKEN

BOEK

Met oprechte deelneming

Met oprechte deelneming

Erling Jepsen

Heeft hij, Allan, zelf de anderen het leven onmogelijk gemaakt door over zijn jeugd te schrijven?

Vroeger was Allan samen met zijn vader bij begrafenissen in het dorp een onverslaanbaar duo (lees: De kunst om in koor te huilen). Maar het contact is verbroken; zijn vader heeft hem nooit vergeven dat hij in zijn romans over zijn ellendige jeugd heeft geschreven. Als Allan op een dag te horen krijgt dat de oude man is overleden, blijkt hij niet eens uitgenodigd te zijn voor de begrafenis. ‘Ik zou ook niet gegaan zijn,’ zegt hij tegen zijn vrouw. Maar hij stuurt zijn moeder bloemen, met een kaartje waarop ‘Met oprechte deelneming’ staat. Zij is zo ontroerd dat ze hem meteen opbelt en vraagt of hij komt.

Samen met zijn zus Sanne gaat hij terug naar Zuid-Jutland. Bij de koffie met moeder komen al snel lastige vragen op tafel. Heeft zij echt niet geweten dat haar man zijn dochter ’s nachts bij zich op de bank riep? En hoe en waaraan is hij zo onverwachts overleden? Wie propt een zieke oude man een stuk kaas van zes bij zes centimeter in de mond?

Als Allan er na een gesprek met de arts van overtuigd is dat zijn vader hem op zijn sterfbed heeft aangeroepen en dus toch wel van hem hield, ziet hij af van zijn plan om aangifte bij de plaatselijke politieagente te doen. Heeft hij, Allan, zelf de anderen het leven onmogelijk gemaakt door over zijn jeugd te schrijven?

   

Allan lag met een plaid over zich heen op de bank en keek naar het tv-journaal. Het was maar een tweepersoonsbank, dus zijn benen bungelden over de armleuning. Niet echt comfortabel, maar hij voelde zich toch ontspannen. Midden onder de reportage over de oorlog in Irak trok hij zijn benen op, keerde zijn rug naar de kamer en dommelde in.

Even later werd zijn naam geroepen. Wat irritant, zagen ze dan niet dat hij sliep? Na een poosje draaide hij zich toch om en sloeg zijn ogen op. Daar stond Trine, zijn nicht. Ze keek met tranen in haar ogen op hem neer.
‘’t Is gebeurd,’ zei ze.

Het duurde even voordat hij begreep waar ze het over had. Maar toen snapte hij het en hij ging rechtop zitten. Even overwoog hij om op te staan en haar te omhelzen, want ze trok het zich duidelijk aan, en dan deed je dat waarschijnlijk. Maar hij kon het niet opbrengen.

Achter Trine stond zijn vrouw Charlotte. Die huilde goddank niet, maar ze keek hem ernstig aan; hij hoopte maar dat ze gauw zouden weggaan.
‘Het is dinsdag tegen zes uur ’s avonds gebeurd. Ik vond gewoon dat je het moest weten,’ zei Trine.
‘Ja ja,’ zei hij. En nog bedankt.’

Beide vrouwen bleven staan alsof ze ergens op wachtten. Waarschijnlijk wilden ze zien hoe hij reageerde. Dat zou hij ze tonen; hij ging weer liggen, keerde ze de rug toe en sloot zijn ogen. Niet om te slapen, ze hadden hem tenslotte net wakker gemaakt, maar om alles buiten te sluiten. Vooral die twee hier met hun nieuwsgierige blikken.

Eindelijk verwijderden ze zich, hij hoorde ze samen in het halletje praten.
‘Ik had het beter niet kunnen zeggen.’

‘Natuurlijk wel,’ zei Charlotte nadrukkelijk, maar ze klonk toch bezorgd, hoorde Allan aan haar stem.

'Jepsen schreef al eerder over Allan en zijn vader in ‘De kunst om in koor te huilen' en zijn werk is voor een stuk autobiografisch. Taal en verhaal zijn eenvoudig, maar schrijnend concreet. Het is pijnlijk, hoe Jepsen als auteur de vinger op de wonde legt en in simpele zinnen een ontspoorde familierelatie neerzet. Het wordt soms zo gênant dat je als lezer de blik wil afwenden. En dan is er de manier waarop de personages met die gêne omgaan: negeren wat er gebeurt. Het is bevreemdend en tegelijk heel realistisch.' - CuttingEdge.be ****

Bespreking op Iedereenleest.be

Met oprechte deelneming is gelukkig geen hoogdravende psychologische roman, maar vooral ook een schitterend zwart-komisch boek. De kleinmenselijke kantjes van de personages, hoe zij zich in de meest dramatische omstandigheden nog altijd blijven bezighouden met banaliteiten en hun ‘gekke’ gedachtekronkels werken regelmatig op de lachspieren. Naar het einde toe krijgt het verhaal zelfs wat absurde trekjes. Er is het genante gevoel dat er eigenlijk niets te lachen valt, maar ik kon het toch niet laten!

Bron: IedereenLeest.be

Recensie op Volkskrant.nl

Twee jaar geleden verscheen in vertaling het bejubelde De kunst om in koor te huilen van de Deense schrijver Erling Jepsen. In zijn nieuwste boek, Met oprechte deelneming, maken we opnieuw kennis met het in Zuid-Jutland wonende gezin van de melkboer die als bijverdienste ongevraagde grafredes hield.

Bron: Kunst.Volkskrant.nl

Bespreking op Cobra.be

Erling Jepsen is groot in Denemarken. Hier timmert hij nog aan de weg, maar nu zijn derde boek in het Nederlands is verschenen, mag die doorbraak er wat ons betreft best komen.

Bron: Cobra.be

Recensie op CuttingEdge.be

‘Met oprechte deelneming' schrijft Allan op het kaartje van de bloemen die hij zijn moeder stuurt, wanneer zijn vader sterft.

Bron: CuttingEdge.be

Vertalers Diederik Grit en Edith Koenders over Met oprechte deelneming

Onlangs verscheen de derde roman van Erling Jepsen, Met oprechte deelneming, over Allan, die al jaren geen contact meer heeft met zijn vader, die hem en zijn zus mishandelde en Allan verwijt dat hij daarover schreef.

Bron: Athenaeum.nl

Schrijversinterview voor NRC Handelsblad

Erling Jepsen over zijn romans en het grimmige semi-autobiografische karakter

Bron: NRCBoeken.nl