BOEKEN

BOEK

Een verloren vrouw

Een verloren vrouw

Willa Cather

Een verloren vrouw is een klassieker en overtuigt nog altijd moeiteloos met de betoverende (natuur)beschrijvingen waarmee Willa Cather zielenroerselen blootlegt en een wereld tot leven laat komen. Tijdlozer kan literatuur niet zijn.

Marian is jong, aantrekkelijk en het stralende middelpunt van huize Forrester, waar een opgewektheid lijkt te heersen die vooral gebaseerd is op haar persoon, haar schoonheid en haar ongebonden aard. Met haar vijfentwintig jaar oudere man brengt ze de zomers door in Sweet Water, Nebraska, midden in de oneindige Great Plains. Niel, de dromerige buurjongen, heeft al snel zijn hart verloren aan Marian. Zij vertegenwoordigt voor hem het ideaalbeeld van de pioniersvrouw.

Na enkele jaren afwezigheid keert Niel terug naar Sweet Water en dan is Marians leven fundamenteel veranderd. Na twee hartaanvallen moet haar man volledig door haar verzorgd worden. Ze heeft een minnaar en ze drinkt. En hoewel ze nooit klaagt, heeft Niel de indruk dat de wereld waarin ze leeft niet langer bij haar past.

Wanneer een ernstige financiële crisis de Forresters ruïneert, probeert Marian vertwijfeld de schijn op te houden. Vereenzaamd na de dood van haar echtgenoot zoekt ze haar toevlucht in de armen van jongemannen. Ze bemint en wordt bemind, maar de liefde schiet tekort en brengt haar niet het grote geluk. Niel verliest ieder respect voor haar, de betovering is verbroken. Pas aan het eind van haar leven begrijpt hij het geheim van deze vrouw.

Een verloren vrouw is een klassieker en overtuigt nog altijd moeiteloos met de betoverende (natuur)beschrijvingen waarmee Willa Cather zielenroerselen blootlegt en een wereld tot leven laat komen. Tijdlozer kan literatuur niet zijn. Met een voorwoord van A.S. Byatt.

Ook verkrijgbaar als eboek

   

Een jaar of dertig, veertig geleden stond er in een grauw stadje aan de Burlington-spoorweg, van het soort dat tegenwoordig zoveel grauwer is dan toen, een huis dat van Omaha tot Denver bekendstond om zijn gastvrijheid en zijn sfeer, die een bepaalde charme had. Dat wil zeggen, het was bekend bij de spoorwegaristocratie van die dagen; mensen die met de spoorweg zelf te maken hadden of met de grondbedrijven die daar een bijproduct van waren. In die dagen wist men genoeg als over iemand gezegd werd dat hij ‘aan de Burlington verbonden was’. Van de directeuren, algemeen bedrijfsleiders, onderdirecteuren en inspecteurs kende iedereen de naam, en hun jongere broers en neven waren accountant, vrachtagent of regio-assistent. Iedereen die aan het Spoor ‘verbonden’ was, zelfs de grote vee- en graantransporteurs, had een jaarpas; zij en hun gezinnen reisden veel per trein. De prairiestaten kenden in die tijd twee duidelijk gescheiden klassen: de boeren en handarbeiders die er woonden en er de kost verdienden, en de bankiers en herenboeren van de Atlantische kust die er kwamen investeren om ‘ons prachtige westen te ontwikkelen’, zoals ze zelf zeiden.

Als de mannen van de Burlingtonlijn voor niet al te dringende zaken onderweg waren, onderbraken ze graag hun reis om een avond door te brengen in een aangenaam huis waar hun importantie op tactvolle wijze werd onderkend, en geen huis was aangenamer dan dat van kapitein Daniel Forrester in Sweet Water. Kapitein Forrester was zelf ook een man van het Spoor; hij was aannemer en had honderden kilometers van de Burlingtonlijn aangelegd – dwars door de alsemstruiken en de weidegronden tot in de Black Hills.

Huize Forrester, zoals iedereen het noemde, was in het geheel niet bijzonder; het was aan de bewoners te danken dat het veel groter en mooier leek dan het was. Het stond op een lage, ronde heuvel, bijna anderhalve kilometer ten oosten van het stadje; een wit huis met een zijvleugel en scherp hellende daken om de sneeuw gemakkelijk kwijt te kunnen raken. Het was omringd door veranda’s, te smal naar onze tegenwoordige opvattingen van comfort en ondersteund door de popperige, fragiele zuiltjes uit een tijd waarin ieder eerlijk stuk hout op de draaibank werd gefolterd totdat het er monsterlijk uitzag. Zonder de wingerd en de struiken zou het huis waarschijnlijk tamelijk lelijk zijn geweest. Het stond aan de zoom van een fraai populierenbos dat zijn beschermende armen naar links en rechts uitstrekte en de hele helling van de heuvel achter het huis bedekte. Het huis was zo op de heuvel geplaatst, tegen de achtergrond van dat hoge woud, dat het voor degenen die per spoor in Sweet Water aankwamen het eerste, en voor de vertrekkenden het laatste was dat ze zagen.


Download het fragment als PDF

'John Williams is bijna zeker beïnvloed door Willa Cather. Een verloren vrouw gaat over gelijksoortige thema's, maar wel uiterst leesbaar, sexy zelfs. Net als Stoner loopt Een verloren vrouw slecht af, maar evenals Stoner vertoont het boek ook een koppig optimisme. Stoner zal altijd zijn boeken hebben en Marian overleeft het verval van Sweet Water. Haar lot lijkt zelf wel een herontdekte roman. Het laatste wat we van haar horen, is dat ze in het buitenland zit, bijna vergeten door de mensen thuis. Maar knap is ze nog steeds en haar lach is uit duizenden te herkennen.' - Trouw

‘Wat een heerlijk idee van Uitgeverij Cossee om Een verloren vrouw uit te geven, de roman van Willa Cather uit 1923, die toen – geheel terecht – laaiend enthousiast werd onthaald. Enkele uren onversneden leesgenot.’ – Kristien Hemmerechts in Vrij Nederland ****

'Een kleine maar rijke roman.' - De Groene Amsterdammer

'Wat je bij het lezen van Een verloren vrouw vooral treft, is wat een begaafd stilist Cather was en hoe modern - of liever: tijdloos - haar proza aandoet. Lyrisch soms, in haar natuurbeschrijvingen en het verbeelden van Marianne's schoonheid, maar, bij alle passie en drama in het verhaal, vaker opvallend kaal en ingetogen. Levens opgetekend met een gelijkmoedig, berustend soort afstand die juist daardoor een intimiteit en ontroering oproept.' - VPRO Gids

'Schitterende beelden, sfeer en prachtige spinsels tussen al die mensen. Een geweldig boek. Ik zou zeggen: laat de rest ook maar vertalen. Wat stom dat dat niet eerder is gedaan.' - Lidewijde Paris voor AVRO Opium

'Een roman uit 1923 die niets van zijn kracht of actualiteit heeft verloren.' - Boekhandel H. de Vries

'Een fascinerend boek, geschreven in 1921, maar nog actueel, goed vertaald en met zorg uitgegeven.' - NBD|Biblion

‘Beter dan een reis naar Amerika – en wat een unieke blik op vrouwen, op een bijna mythisch tijdperk en een betoverende natuur. Móet in de leeskoffer voor de vakantie!’ – Ad Quist, Boekhandel Quist, Bergen op Zoom

Bespreking op Iedereenleest.be

Niet enkel brengt de roman een mooi verhaal maar is ook de schrijfstijl van Cather heel mooi, je voelt je als lezer als het ware opgenomen in het verhaal. Naast de haast lyrische, prozaïsche beschrijvingen over de natuur, de schoonheid van Marianne, valt de ingetogen weergave van de karakters van de diverse personages op. Achteraan in het boek zijn ook drie essays opgenomen. Deze geven je als lezer de mogelijkheid om de schrijfster en haar werken beter te kunnen plaatsen. Ik hoop alvast dat er nog meerdere vertalingen van haar boeken komen.

Bron: IedereenLeest.be

Recensie op NRCBoeken.nl

Een verloren vrouw is de vijfde roman van de Amerikaanse auteur Willa Cather (1873- 1947). Het verscheen in 1923 en onlangs heeft Gerda Baardman daar een keurige, nieuwe Nederlandse vertaling van gemaakt – J. van Schaik-Willing vertaalde het boek eerder in 1927.

Bron: NRCLux.nl

Bespreking op Cultuurbewust.nl

Cossee Century is een mooie reeks klassiekers die soms bijna vergeten waren of niet meer leverbaar waren. Een verloren vrouw is met recht opgenomen in deze lijst van boeken die niet vergeten mogen worden. Cather weet met haar lyrische schrijfstijl een oude wereld opnieuw tot leven te blazen en daarbij ook een actueel thema aan te kaarten.

Bron: Cultuurbewust.nl

Bespreking op Twenteuitdekunst.nl

Willa Cather schildert een sterke vrouw tegen het weidse landschap van Nebraska ten tijde van de Amerikaanse pioniers.

Bron: Twenteuitdekunst.nl

Willa Cather bij De Avonden

Herm Pol bespreekt de nieuwe vertaling van het boek van de Amerikaanse schrijfster Willa Cather (1873-1947), Een verloren vrouw.

Bron: Avonden.Radio6.nl

Boekentip bij AVRO Opium

Een ontdekking, anders kan ik Willa Cather (1873-1947) niet noemen.

Bron: Cultuurgids.Avro.nl

Bespreking in de VPRO Gids

Willa Cather (1873-1947) was een fenomeen in de Amerikaanse letteren. Snel vergeten, in de jaren tachtig herontdekt. In de klassiekersreeks Cossee Century verschijnt nu haar onverwoestbare klassieker 'Een verloren vrouw' (1923).

Bron: Boeken.VPRO.nl