BOEKEN

BOEK

Het zigzagkind - filmeditie

Het zigzagkind - filmeditie

David Grossman

Nono, bijna dertien, krijgt voor zijn bar mitswa van zijn vader een verrassingsreisje. Maar dit loopt uit de hand wanneer hij met de elegante meesteroplichter Felix een aantal misdaden begaat en de politie achter zich aan krijgt. Tussen alle avonturen door ontdekt Nono het ware verhaal van zijn vader en zijn overleden moeder, en dat zet hem aan tot nadenken over wie hij eigenlijk is. Een magisch boek voor zowel oudere als jongere lezers, die zich al vaker hebben afgevraagd: wat is dat eigenlijk, volwassen worden?

David Grossman (1954) is een van Israëls beroemdste schrijvers. Zijn roman Zie: liefde betekende zijn internatonale doorbraak. Zijn werk omvat behalve essays, kinderboeken en een toneelstuk inmiddels negen romans waaronder De stem van Tamar, De uitvinder van geheimen en Haar lichaam weet het. Zijn monumentale roman Een vrouw op vlucht voor een bericht werd internationaal geprezen. In 2012 verscheen het indrukwekkende boek Uit de tijd vallen.

Het zigzagkind is nu verfilmd door Burny Bos, de maker van onder meer Abeltje en Minoes. Met in de hoofdrollen Fedja van Huêt, Burghart Klaussner, Isabella Rossellini en Thomas Simon. De regie is van Vincent Bal.

Ook leverbaar als eboek

   

De trein floot en vertrok van het perron. In een van de wagons stond een jongen uit het raam te kijken naar een man en een vrouw die hem vanaf het perron toezwaaiden. De man maakte kleine, verlegen bewegingen met één hand. De vrouw zwaaide met twee handen en een gigantische rode zakdoek. De man was zijn vader; de vrouw was Gabriëlla, ofwel Gaby.

De man droeg een politie-uniform, want hij was politieman. De vrouw droeg een zwarte jurk omdat zwart slank maakt. Ook kleren met strepen in de lengte maken slank. ‘En wat het allerslankst maakt,’ lachte Gaby, ‘dat is naast iemand staan die nog dikker is dan ik, maar zo iemand heb ik nog niet aangetroffen.’

De jongen in het raam, die met de trein wegreed en naar die twee keek alsof hij ze nooit meer terug zou zien – dat was ik. Nu blijven ze twee dagen alleen, dacht ik. Alles is verloren.

Die gedachte pakte me bij mijn hoofdharen beet en trok me steeds verder het raam uit. Papa’s mond ging scheef staan en kreeg die uitdrukking die Gaby ‘de laatste waarschuwing vóór het proces-verbaal’ noemde. Kon me niks schelen. Als hij echt bezorgd om me was, dan had hij me niet voor twee dagen naar Haifa moeten sturen. En naar wie!

Op het perron blies een man in een spoorweguniform hard op zijn fluitje en gaf met grote gebaren aan dat ik mijn hoofd binnenboord moest houden. Het was om gek van te worden hoe mensen met een uniform aan en een fluitje in hun mond mij altijd weer in het oog kregen, zelfs in een trein vol mensen. Maar ik hield mooi mijn hoofd niet binnen. Integendeel. Dat papa en Gaby me tot het allerlaatste moment zouden blijven zien. Dat ze het kind niet zouden vergeten.

De trein was het station nog steeds niet uit. Hij reed traag door golven van warme, stroperige lucht en dieselstank. Ik begon nu nieuwe dingen op te merken. Reisgeuren.

Vrijheid. Ik ging op reis! Ik was alleen! Ik hield een wang tegen de wind, en daarna nog een. Ik liet me door de warme wind strelen, om zijn kus af te drogen. Hij had me nog nooit zo gekust waar andere mensen bij stonden. Wat dacht hij wel, eerst kussen en me dan wegsturen! Nu gingen er op het perron al drie fluitjes tegen me tekeer. Een heel orkest had ik daar. Omdat papa en Gaby niet meer te zien waren, trok ik mezelf weer naar binnen, maar wel traag en onverschillig, om te laten zien dat dat gefluit me geen fluit kon schelen.

Ik ging zitten. Was ik maar niet alleen in de coupé! En wat nu? Het was vier uur rijden naar Haifa, en aan het eind van de rit wachtte mij, somber en verwijtend en nog wanhopiger dan ikzelf, dr. Sjmoe’el Sjilhav, onderwijzer en pedagoog, schrijver van zeven studieboeken over onderwijs en staatsinrichting en toevallig ook mijn oom, papa’s oudste broer.

Ik stond op. Controleerde tot twee keer toe hoe het raam openging, en weer dicht. Deed ook het deksel van het afvalbakje open en dicht. Verder viel er in de coupé niets meer open en dicht te doen. Alles werkte naar behoren. Een trein met alles erop en eraan, ik kon niet anders zeggen.

Dus ging ik op de bank staan. Ik wist me helemaal boven in het bagagerek te wurmen, liet me daarna weer met mijn hoofd naar beneden tot de vloer zakken en keek onder de banken of iemand toevallig geld verloren had. Maar dat had-ie niet, het was een oppassend iemand geweest.

Ik haatte ze, papa en Gaby. Hoe konden ze me zo aan oom Sjmoe’el uitleveren, en één week voor mijn bar mitswa nog wel. Van papa was het nog te begrijpen, die had ontzag voor zijn oudere broer en bewondering voor diens pedagogische deskundigheid. Maar Gaby? Die mijn oom achter zijn rug om uil noemde? Was dat het speciale cadeau dat ze me beloofd had?

Er zat een klein gaatje in de leren bekleding van mijn bank. Ik stak mijn vinger erin en maakte van het gaatje een gat. Soms vond je op zulke plaatsen geld. Maar ik vond schuimplastic en stalen veren. In vier uur tijd kon ik met mijn vinger op z’n minst door drie wagons heen boren, een tunnel naar de vrijheid graven, verdwijnen om nooit bij Sjmoe’el Sjilhav (voorheen Feierberg) aan te komen. En dan wou ik zien of ze me ooit weer weg zouden sturen.

Mijn vinger hield lang voor de drie wagons op. Ik ging op de bank liggen met mijn benen omhoog. Ik zat vast. Ik was een gevangene op reis. Op weg naar de rechtbank. Er viel geld uit mijn zak. Munten rolden door de hele coupé. Sommige vond ik terug, andere niet.


Download het fragment als PDF

'Grossman is sterk in de genadeloze en uitgesponnen analyse van de motieven van zijn personages; dat hebben zijn romans wel aangetoond.' – Michaël Zeeman in de Volkskrant

'Verrassend vrolijk, spannend, speels.' – Trouw

'Grossmans zinnen zijn helder en beeldend, ze vloeien als bronwater. Laag na laag, omzichtig maar doelgericht, pellen ze het pantser van een personage – tot de essentie bloot komt te liggen.' – Alexandra de Vos in De Standaard

'David Grossman schreef Het zigzagkind voor zijn oudste zoon, Yonatan, die toen elf was, als een soort inwijdingsboek. Hij wilde hem iets meegeven uit zijn eigen jeugd waarmee Jonathan de puberteit in zou kunnen gaan. Opvallend is dat de oorspronkelijk als jeugdboek bedoelde roman ook in de smaak valt bij volwassenen. Dat komt omdat volwassen lezers houden van de subtiele humor en het psychologisch inzicht. Het boek bestaat uit meer dan ̩̩n laag.' РRecensie op Scholieren.samenvattingen.com

'Grossman is een schrijver die het kinderlijke vermogen tot verwondering, het enthousiasme en de ongebreidelde lust om in het spel jezelf en de wereld te ontdekken meeslepend verbeeldt. In technisch opzicht gaat hem daarbij geen zee te hoog. De inhoud van Het zigzagkind is te onwaarschijnlijk om na te vertellen (en het zou jammer zijn dat hier te doen), maar door Grossmans geraffineerde uitwerking van de plot blijf je tot en met de laatste regel (‘eindelijk’) geboeid.' – Willem Kuipers in de Volkskrant

'Het vlot geschreven boek is zowel liefdes- als ontwikkelingsroman. Vertederend, komisch en ontroerend. De auteur hoort met recht bij de grootste Israëlische schrijvers van dit moment.' - NBD|Biblion

Weer prijzen voor verfilming van Het zigzagkind

Nono het Zigzag Kind was inmiddels al op talloze grote internationale filmfestivals te zien, zoals Toronto en Berlijn. De film wordt binnenkort ook in de Amerikaanse bioscopen uitgebracht.

Bron: Nu.nl

Europese prijs voor film Nono het Zigzagkind op Nu.nl

De Nederlandse film Nono, het Zigzagkind heeft zondag de Young Audience Award 2013 van de Europese Film Academie (EFA) gewonnen.

Bron: Nu.nl

Film gelauerd in Montréal

De film Nono, het Zigzag Kind heeft op het jeugdfilmfestival in Montréal de publieksprijs ontvangen.

Bron: FIFEM.com

Publieksprijs artikel door RTL Nieuws

De Belgisch-Nederlandse familiefilm Nono, Het Zigzag Kind heeft zondag de publieksprijs gewonnen op Fifem, het internationale filmfestival van Montreal voor kinderen. De film van Vincent Bal kreeg via internet de meeste stemmen, laat producent Bosbros maandag weten. Onder de andere kanshebbers was ook de Nederlandse Oscarinzending Kauwboy.

Bron: RTL.nl

Interview met Vincent Bal

In SHOT! bevraagt hard//hoofd een regisseur over zijn of haar nieuwe film aan de hand van één scène.

Bron: Hardhoofd.com

Interview met Thomas Simon in het Jeugdjournaal

'Nono' is de eerste film waar Thomas in speelt. Hij speelt een jongen die net als zijn vader een goede detective wil worden. Wanneer hij meester-inbreker Felix ontmoet gaat hij samen met hem proberen om het mysterie van zijn verdwenen moeder op te lossen. Vandaag vertelt Thomas in het Jeugdjournaal over zijn eerste film.

Bron: Jeugdjournaal.nl

Interview met Isabella Rossellini in Vrij Nederland

‘Ik kreeg het script via mijn agent,’ vertelt Rossellini. ‘En omdat Vincent ook zijn films had opgestuurd, ben ik die eerst gaan kijken. Ik begon met de korte – ik dacht: tien minuten kan ik wel missen. En ik vond ze zo goed! Toen keek ik Minoes en net als iedereen werd ik verliefd op die film. Toen wist ik al dat dit een goed project zou worden. Bovendien kende ik de reputatie van Grossman, dus ik wist dat er een goede schrijver aan de basis stond van het script. Binnen één middag had ik besloten om het te doen.’

Bron: VN.nl

Website van filmdistributeur Benelux Film

Nono, Het Zigzag Kind is het verhaal van de 13-jarige Nono. Zijn moeder is overleden toen hij één jaar was. Zijn vader, inspecteur Feierberg, is ‘de beste politie-inspecteur ter wereld’. Nono doet zijn best om op hem te lijken, maar raakt steeds in de problemen. Daarom stuurt zijn vader hem twee dagen voor zijn bar mitswa naar zijn oom Sjmoel om volwassen te worden. In de trein treft Nono een mysterieuze opdracht: het is zijn laatste kans om zich te bewijzen. Samen met meestercrimineel Felix Glick trekt hij naar de Franse Rivièra, op zoek naar de waarheid over zijn moeder. Zal hij achterhalen wat haar geheim is voor zijn vader hem opgespoord heeft?

Bron: BFDFilm.com

Verfilming Zigzagkind opent Nederlands Film Festival 2012

Nono, Het Zigzag Kind, een film voor klein en groot, opent op woensdag 26 september de 32e editie van het Nederlands Film Festival. De feestelijke opening vindt plaats in de Utrechtse Stadsschouwburg. De belangrijkste spelers in de Nederlands/Engelstalige speelfilm zijn de 14-jarige Thomas Simon, Fedja van Huêt, Jessica Zeylmaker, Camille De Pazzis, Burghart Klaussner en Isabella Rossellini. De film is gebaseerd op de internationale bestseller Het Zigzagkind van de Israëlische schrijver David Grossman. Vincent Bal, regisseur van de gelauwerde en onlangs in Amerika uitgebrachte film Minoes, tekende zowel voor het scenario als de regie van de film.

Bron: Filmfestival.nl

Facebook pagina van de film

Nono, het zigzag kind wordt geproduceerd door de Nederlandse productiebedrijven BosBros en N279 Entertainment in co-productie met het Belgische productiebedrijf Prime Time. De Vlaming Vincent Bal schreef het scenario en regisseert de film.

Bron: Facebook.com

Filmbeelden online

Hieronder zie je de eerste foto's uit Zigzag Kid. Het is de terugkeer van regisseur Vincent Bal in de bioscopen. De laatste film van de Nederlander was Minoes in 2001. Zigzag Kid is gebaseerd op het populaire jeugdboek van de Israelische schrijver David Grossman en de film is een internationale coproductie. Hoofdrollen zijn voor Burghart Klaußner, Isabella Rossellini, Fedja van Huet en Thomas Simon.

Bron: Filmtotaal.nl

Reportage in De Standaard

Vincent Bal, de man achter het wonderlijke ‘Minoes', filmt voor ‘Zigzag kid' enkele dagen in Antwerpen. We troffen hem aan in uitstekend gezelschap.

Bron: Standaard.be

Recensie op NRCBoeken.nl

‘Je hebt mensen die een cirkel zijn, mevrouw, en je hebt mensen die in bochten gaan, en je hebt kinderen in de vorm van, zeg maar, een driehoek, dat kan toch? En je hebt ook zigzagkinderen!’

Bron: NRCBoeken.nl

Interview in NRC Handelsblad

Ik moet vaak denken aan de vader van Kafka; Gesprek met de Israelische schrijver David Grossman.

Bron: NRCBoeken.nl

Recensie op Volkskrant.nl

Dertien jaar is Amnon 'Nono' Feierberg en in plaats van een feestelijke verrassing in verband met zijn bar mitswa krijgt hij een reisje van Jeruzalem naar Haifa aangeboden, naar die oom Sjmoe'el, een bij uitstek pedagogisch deskundige. Wat een teleurstelling!

Bron: Kunst.Volkskrant.nl