BOEKEN

BOEK

De hemel boven Parijs

De hemel boven Parijs

Bregje Hofstede

De comfortabele routine van Olivier, professor in de kunstgeschiedenis aan de Sorbonne, raakt ontwricht wanneer zijn baas hem vraagt om als mentor van een uitwisselingsstudente op te treden. De stugge Nederlandse rakelt een geschiedenis op die Olivier had willen vergeten, maar die tegelijk het kostbaarste is dat hij bezit.

Tegen beter weten in zoekt hij toenadering tot de studente, en geeft haar een advies dat hij zelf nooit heeft opgevolgd. Maar Fie heeft haar eigen leven. Zij worstelt met een onmogelijke keuze: streven naar het allerhoogste, en eraan kapot gaan – of nooit beginnen om niet te falen. Ze voert koppig verzet tegen haar eigen levensangst en daagt Olivier uit hetzelfde te doen.

De hemel boven Parijs gaat over de leugens die wij voor onszelf bedenken om niet te hoeven doen wat we het meest verlangen. Bovendien is het een van de meest opvallende liefdesverhalen van de Nederlandse literatuur van nu, en een betoverende entree van een jonge auteur.

Ook leverbaar als eboek

   

Eerst was haar silhouet alles wat hij van haar zag, dertig meter van hem af in de schemerige collegezaal. De projector zoemde en prikte in zijn ogen, en hij vertelde in zijn lage stem over Cézanne en Picasso. Van tijd tot tijd vergat hij naar zichzelf te luisteren.

Onder de houten verhoging waarop hij zat, strekten de banken zich uit, met daaraan de gebogen gestaltes, steunend, hangend, verwelkt in het donker. Bleke vingers trippelden over de toetsenborden, pennen krasten op papier, zo nu en dan klonk het geluid van omslaande bladzijden.

Hij herhaalde de data en spelde luid de namen, zei ‘Matisse, fauvisme, negentienvijf, joie de vivre, groene streep, Vlaminck, V-L-A-M-I-N-C-K,’ en keek langs de kruinen tot zijn blik bleef haken aan een smal silhouet dat bewegingloos rechtop zat. Zij schreef niet. Kijk, een buitenlandse. Er waren elk semester weer van die uitwisselingsstudenten die de tred van de colleges niet bij konden houden, die struikelden over elk jaartal – je zag ze tellen, mille huit-cent quatre-vingtseize, en de uitkomst neerkrabbelen om zich dan halsoverkop weer achter de rode draad aan te werpen. Hij schiep er soms plezier in om hen af te schudden en buiten adem in hun bank te zien hangen. Vaak genoeg kwamen ze hem achteraf om de aantekeningen vragen. Nou, ze deden hun best maar. Dit was Frankrijk.

Hij kwam bij de zevende pagina van zijn college, sloeg hem om, keek weer op. Dat meisje schreef nog steeds niet. Maar ze zat kaarsrecht, alsof ze wachtte. Elke blik die hij de zaal in wierp, stuitte op die rechte rug die tussen de geknakte nekken uitstak. Het was oncomfortabel.

Die avond reisde hij met tegenzin naar het etentje bij Paul en Marie Bonnard, dat zoals altijd het academisch jaar inluidde voor Pauls ‘beste vrienden’. Zijn vriendin Sylvie had hem met leedvermaak uitgezwaaid. ‘Wat jammer toch, dat ik niet bij jullie faculteit hoor. Doe Bonnard de groeten van me.’

Bonnard was een schriele man die nog niet tot Oliviers schouder kwam. Ze waren tegelijk aan de universiteit begonnen, en Olivier had neergekeken op zijn praatjes, zijn maatpakken en zijn met brillantine opgekamde haren. Inmiddels keek Olivier recht op zijn glanzende hoofdhuid. Hun opmars binnen de faculteit was gelijk op gegaan tot Bonnard vier jaar terug voorzitter van de universitaire bestuursraad werd. Sindsdien schepte Olivier extra genoegen in zijn fysieke overwicht, en in de algemeen gangbare opvatting dat Bonnard een groot deel van zijn succes dankte aan de kookkunst van zijn vrouw, die ‘een engel in de keuken en een duivel in de slaapkamer’ was, al geloofde niemand dat laatste. Zij was een gewezen secretaresse, een ingedroogd schepsel met knijprimpels rond haar mond. Samen bewoonden ze een ruim en roomkleurig appartement bij het Bois de Boulogne, dat bekend was bij een groot aantal Parijse collega’s. Het ontvangen van een potje pruimen op Armagnac van mevrouw Bonnard gold binnen de academische wereld als een hoge onderscheiding. Haar pruimen heetten heerlijk te zijn.

Het was vol toen Olivier aankwam. Hij had nog niet iedereen begroet toen ze aan tafel gingen en Paul hem aanstootte: ‘Olivier, heb je onze nieuwe gast al ontmoet?’ Hij knikte naar het meisje dat aan de andere kant van de tafel zat, blond, bleek, met haar handen in haar schoot. ‘Ze studeert dit semester bij ons en woont zolang in Carla’s oude kamer.’

Olivier keek naar haar en het beeld op zijn netvlies schokte, als bij een diaprojector die wordt aangestoten; er schoof een oude dia over de huidige, zodat hij even niet wist waar hij naar keek, naar nu of naar lang geleden. Ze léék op haar. Mon dieu.

Hij kneep met zijn ogen achter zijn bril. Ze leek echt ontzettend. Hij keek naar Paul, toen nog eens naar het meisje.

Ze glimlachte toen ze zijn blik opving. De vijfentwintig jaren die verstreken waren tussen nu en het moment dat hij dat gezicht voor het laatst had gezien, verkruimelden. Hij had de grootste moeite om te besepen waar hij was en waarover hij praatte. Nadat hij een aantal keer midden in een gesprek was stilgevallen, bleef hij nors zwijgen.

Na het dessert, voordat hij weg kon komen, nam Paul hem apart.
‘Het is wat, hè, opeens zo’n meid in je huis... Ik ken haar ook nauwelijks, hoor.’
‘Hoe kom je aan haar?’
‘Ik heb haar moeder gekend, in een ver verleden. Leuke dingen mee beleefd tijdens mijn stage in Amsterdam. Ik weet zelfs niet helemaal zeker of ze niet mijn kind is... hhmm?’
‘Ze lijkt totaal niet op je.’
‘Nee, nou, de heer zij geprezen. Ik wil me nergens aan branden. Maar ik kon ook onmogelijk weigeren. Haar moeder vroeg me of ze voor de duur van het semester bij mij kon logeren. En wij hebben ruimte zat.’
Zijn voldane uitdrukking verdween terwijl hij deed alsof hij nadacht.
‘Hé, trouwens, ik zag dat ze een van jouw vakken volgt. Kan jij niet een beetje op haar letten in de les? Je weet wel, vragen of ze het bij kan benen, af en toe een praatje, dat soort werk. Dat ze zich een beetje thuis gaat voelen.’
‘Kun jij dat niet beter doen?’
‘Nou, ik vind het al genoeg dat ze bij mij in huis woont.
Ik wil er verder niet te veel mee te maken hebben. En niet al te vaak met haar gezien worden. Dat staat ook zo vreemd.’
‘En bij mij staat dat niet vreemd?’
‘Ach, je legt gewoon uit hoe het zit, vrienden via via, en dan spreiden we de taken gewoon een beetje. Bovendien – ik wil Marie niet nerveus maken.’ Hij knipoogde. ‘En jij bent tenslotte niet getrouwd.’
‘Zo goed als.’
‘Dat is toch anders. Ze wóónt niet eens bij je. Heel verstandig, overigens.’ Opnieuw een knipoog. Was Sylvie er maar bij geweest – zij had wel een repliek kunnen bedenken. Olivier was nooit snel genoeg.
‘Bovendien ben ik echt razend druk, met die extra bestuurstaken. Wacht, ik roep haar even.’
‘Paul! Hé –’
‘Mademoiselle, kom er eens bij. Dit is mijn collega, professor Massarin – maar dat wist je natuurlijk al! Zeg maar Olivier, hoor. Zeg, zou je het leuk vinden als Olivier je wat van Parijs liet zien? Hij kent de stad als geen ander en kan eindeloos vertellen. Dat heb je zeker wel gemerkt! Volgens mij heeft hij de reisgids zo ongeveer ingeslikt, mm? Nou, lijkt dat je wat?’
‘Ja, natuurlijk, lijkt me leuk,’ zei ze.
‘Olivier? Ideeën?’
Wel godverdomme. De man bleef werkelijk staan tot ze bloedbroederschap hadden gesloten met een botermesje.
‘Ik heb weinig tijd dit semester,’ zei hij. Het bleef stil; Paul bleef hem toegrijnzen met opengesperde ogen. Het meisje keek naar haar handen. Olivier kromde zijn tenen in zijn glanzende schoenen. ‘Maar ik doe dit jaar een aantal excursies met de eerstejaars; misschien kun je daarbij meegaan. Leer je nog mensen kennen.’
Ze bleef flauw staan glimlachen. Paul sloeg haar op de schouder, zodat ze onwillekeurig een stap naar Olivier toe deed.
‘Prima! O, wacht even, Olivier. Ik wil jullie nog even samen kieken.’ Hij had de camera al in zijn hand.
‘Ik weet trouwens niet of ze wel in mijn werkgroep zit,’ zei Olivier, terwijl ze naast elkaar poseerden. De kamer verbleekte in de flits.
‘Goed punt. Ik regel het meteen even.’ En weg was hij.
Je moest het hem nageven. Zo’n onderkruipsel, maar hij was hem weer te vlug af. Olivier staarde een tijdje naar zijn wijn en sloeg hem achterover. Ze stond er nog steeds en lachte beleefd naar hem.
Hij slikte de wijn weg en baste: ‘En je naam?’
‘Fie.’
Hij keek haar een paar seconden aan. ‘Pardon?’
‘F-I-E,’ spelde ze.
‘En je achternaam?’
‘Schoonhoven.’
Sorry, dat kon hij niet volgen.
‘C’est à cause de l’H,’ zei ze. Ze rekte het zo dat het klonk als âge.
‘Waar kom je vandaan?’
‘Nederland.’
‘Aparte naam.’
‘Schoonhoven?’
‘Nee, je voornaam.’
‘Ah.’
‘Wat betekent het?’
‘Niets. Het is kort voor Sofie.’
‘Is dat zo. Ik ga wijn halen.’
Ze zei niet dat ze ook wilde.


Download het fragment als PDF

‘Bregje Hofstede heeft alles wat elke gewone sterveling zo graag zou willen hebben: intelligentie, vastberadenheid, een mooie pen en de belofte van een jong talent. De jury is vervuld van zowel ontzag als verwachtingen over haar schrijflust.’ – uit het juryrapport van de Hollands Maandblad aanmoedigingsbeurs 2012/2013

'De hemel boven Parijs is in de eerste plaats geslaagd omdat de auteur haar keuzes doorgrondt en daarmee een wonderlijke eigen toon creëert. Hofstede heeft het vermogen om taal het werk te laten doen. Een roman die met elk nieuw hoofdstuk aan kracht wint. Haar Parijs is aantrekkelijk, maar behapbaar, eerder gedistingeerd dan glamoureus. Een succesvolle vertelling in een sterke Europese traditie.’ – Gustaaf Peek in De Groene Amsterdammer

‘Een fraai liefdesverhaal, opvallend verzorgd; de metaforen zijn goed gekozen, en op de juiste momenten zet ze de vaart erin. Hofstede kan schrijven, dat laat ze met haar romandebuut zien.’ – de Volkskrant

De hemel boven Parijs is een gedroomd debuut: volwassen van toon, vol scherpe observaties, sterk van structuur. Een roman die geen moment verveelt. Over de (grote) liefde en het wankele pad daar naartoe schreven velen al eerder. Bregje Hofstede voegt daar een puur en tegelijk doordacht liefdesverhaal aan toe.’ – De Telegraaf

‘Het is maar weinig auteurs gegeven om met zo’n mooi debuut een schrijverscarrière te starten.’ – Bart Jansen, Boekhandel Verkaaik, Gouda

‘Een mooie leeservaring rijker – wat een prachtig, boeiend en knap debuut.’ – Astrid Derijks, Boekhandel Derijks, Oss

‘Een wonderschoon liefdesverhaal, een debuut waaraan je niet ontkomt. De hemel boven Parijs is een droomdebuut.’ – Tubantia

‘Er zijn mensen die alles mee lijken te hebben. Bregje Hofstede is zo iemand. Ze is jong, mooi, heeft meerdere universitaire studies afgerond en blijkt ook nog eens geweldig te kunnen schrijven. Haar roman De hemel boven Parijs is een voortreffelijk debuut. Al vanaf de eerste bladzijde zorgen de goedgekozen woorden ervoor dat de lezer het verhaal wordt ingetrokken. Voor een doorgewinterde schrijver al geen sinecure maar Hofstede doet het schijnbaar moeiteloos. De weemoedige stemming waarin Olivier zijn dagen slijt, beschrijft Hofstede op een ingetogen, maar treffende manier. Zonder het te benoemen, verwoordt ze het herkenbare onderhuidse melancholische gevoel dat pijn doet, maar tegelijkertijd ook prettig is. Het is niet de enige emotie die Hofstede perfect weet te verwoorden. Het verlangen naar wat is geweest, wint het uiteindelijk van Oliviers verstand. Steeds meer raakt hij verwikkeld in het leven van Fie, zijn reputatie als professor en zijn relatie met zijn vriendin Sylvia daarbij op het spel zettend. Uiteindelijk is er nauwelijks nog een weg terug. De gebeurtenissen op zich zijn niet moeilijk te volgen, het begrijpen van de emoties vraagt inlevingsvermogen. Daar krijgt de lezer veel voor terug. De hemel boven Parijs vertelt niet alleen een oprecht verhaal, waarbij de liefde tussen Mathilde en Olivier zeer overtuigend wordt weergegeven, ook de schoonheid van Parijs vertelt een verhaal. De pleinen, straten en mensen vormen niet alleen een decor; even waan je je bijna in die stad. Het is meer dan duidelijk. Hofstede is een literair talent om in de gaten te houden.’ – Leeuwarder Courant ****

‘Wat een debuut! Je voelt je meteen in Parijs tijdens het lezen. Een zuiver en oprecht verhaal.’ – Wim Krings, Boekhandel Krings, Sittard

‘Intelligent. Beeldend. Ontroerend. Een droomdebuut.’ – Tubantia

‘Een debuut dat zich onderscheidt in klasse. Een aangrijpend liefdesverhaal vermengd met verwijzingen naar negentiende-eeuwse literatuur en kunst: in alle opzichten een feest om te lezen. – Casper Luckerhof, Kennemer Boekhandel, Haarlem

‘Bregje Hofstede toont haar meesterschap in een doordacht en invoelend verhaal over de aantrekkingskracht van het verleden.’ – 8weekly ****

‘Schitterend, een boek dat je zelf zou willen hebben geschreven.’ – Janneke Siebelink

‘Eén van de opvallendste liefdesverhalen van de Nederlandse literatuur.’ – Zin Magazine

'In 2013 won Bregje Hofstede de Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs voor veelbelovend literair talent. Niet voor niets. In haar onlangs verschenen debuut De hemel boven Parijs schept ze een subtiel spiegelpaleis dat elke belofte inlost. Het siert Hofstede dat ze niet voor de makkelijke weg kiest. In De hemel boven Parijs is geen sprake van een snelle of absolute aftakeling, maar van een langzaam wegvloeien.' - Cultuurbewust.nl ****

'Een basaal verhaal, vaardig verheven tot kunstwerk door de verrassend fraaie zinnen. Bregje Hofstede maakt prachtige zinnen, zoals ‘We, zei ze, en hij tuimelde dat woordje binnen.’ Ook haar beeldspraak getuigt van een rijke verbeeldingskracht: ‘een toren als een nooit geslepen potlood’. De rustige opbouw, de zelfverzekerde wijze van vertellen, het is prettig lezen. Ook de gespiegelde scènes zitten knap in elkaar; nadat een voorval eerst vanuit het oogpunt van Olivier is verteld, lezen wij vervolgens ook hoe Sofie dat moment heeft beleefd. Tijdens het lezen ben je steeds benieuwd naar het einde, en je tikt jezelf op de vingers als je eventjes probeert te spieken op de laatste bladzijden. Een buitengewoon stijlvol debuut.' - Recensieweb.nl

'Bregje Hofstede heeft met De hemel boven Parijs een geweldig boek geschreven waar niet alleen verhaal en schrijfstijl maar ook kennis van kunstgeschiedenis samenwerken en een prachtig geheel vormen waar ze erg trots op mag zijn.' - De Leesfabriek

'Hofstede slaagt erin om heel geleidelijk te openbaren dat Olivier verstrikt raakt in zijn halfhartigheid om op afstand van Sofie te blijven. Ze laat de werkelijkheid en Oliviers pijnlijke herinneringen aan Mathilde geraffineerd door elkaar heen lopen. Ze roept de wisselende stemmingen, de twijfels, hallucinaties en onbewuste neigingen van haar personages overtuigend op. Oliviers onwil om zich met Sofie in te laten, en tegelijk zijn onbewuste neiging om dat juist wel te doen, blijft de hele roman sterk wringen. De hemel boven Parijs is een overtuigende roman over mislukken en durven.' - Tirade

'Als ik eind december de balans opmaak van mijn leeservaringen in 2014, zal de debuutroman van Bregje Hofstede zonder twijfel in de top vijf belanden. Hofstede is een tamelijk jonge schrijfster (geboren in 1988) die toch al beschikt over een eigenzinnige, herkenbare schrijfstijl, die ze met een vanzelfsprekend soort gemak hanteert. Daarbij snijdt ze serieuze kwesties aan, die raken aan grote, existentiële thema’s: vrijheid, verantwoordelijkheid, liefdesverbintenissen. Met haar taal- en beeldgebruik slaagt Hofstede erin om een specifiek licht te werpen op de hoofdpersoon en zijn besognes. Er is nogal wat sfeer en stemming in deze roman, en die worden opgeroepen door de manier van vertellen, bijvoorbeeld:
Maar veel vaker lees je prachtige zinnen, die deze roman een fijnzinnig karakter geven. Zoals gezegd is de thematiek in deze roman verre van oppervlakkig. Het zijn tamelijk grote kwesties die Hofstede aan de orde stelt.' - Friesch Dagblad

'Het zijn de prachtige openingszinnen uit het literaire debuut van Bregje Hofstede. Het komt niet vaak voor dat je in één keer zo wordt gegrepen en denkt… dit moet ik verder lezen!' - Parijs Magazine

'Verrast door dit romandebuut. De hemel boven Parijs heb ik geheel en al voor mijn plezier uitgelezen, ik was oprecht geïnteresseerd geraakt in de personages, wat ik op zich al een prestatie van formaat vind. Dat je dat als schrijver weet te bewerkstelligen bedoel ik. Het is best een bekend gegeven dat Bregje Hofstede bij de kop pakt, oudere Parijse professor herkent in jonge Nederlandse studente vroegere grote liefde, wat ik ook wel weer iets stoers vind hebben. Clichés zijn er om telkens opnieuw te worden uitgevonden, en dat doet Hofstede met zwierig zelfvertrouwen. Het is ook fijn als een schrijver niet lijdt aan smetvrees. Hofstede weeft flashbacks heel natuurlijk in het lopende verhaal, dat ze vertelt in korte en nog iets kortere hoofdstukken. Heel af en toe verschuift het vertelperspectief van Olivier naar Sofie, ook al zo niet-schools, niet-regelmatig, niet-voorspelbaar. De schrijfster is jong, maar haar psychologie is rijp – de angst van Fie om zich aan iemand te committeren wordt erg sterk beschreven - en haar verbeelding groot. Opvallend zintuiglijk proza schrijft ze, iemands adem ruikt naar appel, een hals naar oude donskussens en koffie. Ook Parijs komt warm en levendig op de bladzijdes tot leven, ik krijg er heimwee van. Niet-bang, dat is deze debutante vooral, niet-bang om omgeving te beschrijven, het weer, gemoedsstemmingen, hevige emoties. Naarmate het einde nadert loopt alles wel hoog op, monden vinden elkaar, tranen vloeien. Ik heb even gezucht. Maar toch, denk ik dan. Het is ook fijn als een schrijver niet lijdt aan smetvrees, haar nek uitsteekt met een boek dat zich laat lezen als een unverfroren en intelligente romance.' - Marja Pruis op DeGroene.nl

'Niet alleen bevat deze debuutroman een uiterst ontroerend verhaal, bijzonder is vooral de wijze waarop Hofstede dit heeft verwoord. Weinig auteurs kunnen de werkelijkheid zo treffend en intelligent weergeven als Hofstede. Van haar zullen we ongetwijfeld veel horen de komende jaren.' – Leeuwarder Courant

'Verhalen vertellen kan Hofstede. Ze schetst adequaat het ongemak van een buitenlandse studente, kind van gescheiden ouders en eigenlijk via skype haar moeders hoeder. Snelle tussenstukjes – oude dialogen die boven komen bij monsieur le professeur, gesprekken met zijn rugbymaat – zijn treffend, vrij van gezochte beelden. Er is genoeg moois te beleven in De hemel boven Parijs. Het wetenschappelijk milieu wordt bijvoorbeeld goed neergezet. Hofstede lijkt een goede observator. Ze heeft talent, deze roman herbergt een belofte. Voor de personages, maar ook voor Hofstede als romancier. Wij wachten op de ingetogen, universele tweede roman.' - Tzum.info

‘Een fantastisch boek. Dit is de Nederlandse Stoner, met dezelfde toon. Passages die je herleest omdat ze zo mooi zijn en prachtige formuleringen. Een super roman die mij deed denken aan de film The Remains of the Day.' - Wim Daniels in De Nieuws bv op Radio 1

'Hofstede beeldt beide karakters sterk en overtuigend uit en haar slotakkoord zet De hemel boven Parijs in lichterlaaie.' - De Baarnsche Courant

'De hemel boven Parijs is een scherpzinnig en gedurfd debuut waarin bijna alles als puzzelstukjes in elkaar past. Het wat frivole einde en de hier en daar banale observaties geven de roman een charme die veel andere debuten nog missen. De roman valt bovendien op door de volwassen schrijfstijl en de manier waarop Parijs tot leven komt. De combinatie van Parijs en de inbreuk van het verleden in het heden doen onvermijdelijk wel wat denken aan de romans van Modiano, waarin tijd op eenzelfde – zij het indringender – manier vloeibaar wordt. Met boeiende, indringende observaties, goed uitgewerkte personages en een strak gecomponeerde verhaallijn houdt de auteur je aandacht tot het eind toe stevig vast.' - Mustreads.nl

'Behendig ontwijkt Hofstede de valkuil van een voorspelbare roman over een midlifecrisis. Ze boetseert mensen van vlees en bloed en doet dat met een lenigheid van geest en taal om intens van te genieten. Hofstede heeft dan ook een scherp oog voor wat mensen drijft en een wonderlijk trefzekere pen waarmee ze haar verhaal opbouwt en inkleurt.' - Boek-delen

 

'Bregje Hofstede beschrijft met veel gevoel voor taal en stijl. Zo vaak dacht ik bij het omslaan van de pagina dat ik eigenlijk nog een zin, een passage, zou willen bewaren. Desalniettemin deed ik het niet, doordat dit ingetogen originele verhaal met haar oog voor detail me voortstuwde.' – Reshma, Vrouwenbibliotheek

Bespreking op Scholieren.com

"De hemel boven Parijs" is een prima debuutroman van Bregje Hofstede zeker wat betreft de compositie en de stijl van de roman. De inhoud ( een verhouding tussen een docente en een studente) is niet heel origineel. Dit jaar bijvoorbeeld verscheen van Kristien Hemmerechts een roman over hetzelfde onderwerp. ("Alles verandert") Maar de toevoeging aan het gegeven dat Olivier verliefd wordt op de dubbelgangster van een jeugdliefde geeft het verhaal een extra spannend tintje. In het bijzonder geldt dat voor het motief dat mensen in het verleden iets niet hebben durven doen, maar gelukkig een tweede kans krijgen. De stijl is voor een debutante volwassen en ze hanteert vaak originele beelden. Zie daarvoor onder het kopje "stijl." Daarom is het boek ook heel goed te lezen voor middelbare scholieren op havo-en vwoniveau. Vooral meisjes zal het boek aanspreken.
Het boek is goed te combineren met andere boeken waarin een jeugdliefde centraal staat, of een verhouding tussen een docente en een leerling. Ook op leesclubniveau kun je met de roman wel een paar uurtjes zoet zijn. Ik heb het boek twee keer gelezen. Een keer omdat ik nieuwsgierig was naar de ontwikkeling van het plot en de andere keer om aantekeningen te kunnen maken om het verhaal te analyseren.

Bron: Scholieren.com

Blogrecensie van De hemel boven Parijs

Ik vind het ook knap dat ze zich als jonge schrijfster (geboren in 1988) zo weet in te leven in een oudere man. Afgewisseld met de gedachten van Olivier heeft ze zo nu en dan een hoofdstuk geschreven vanuit het perspectief van Sofie. Toch blijft zij een beetje mysterieus en dat vind ik wel mooi. Bregje Hofstede heeft inderdaad een veelbelovend debuut geschreven.

Bron: Lalageleest.Wordpress.com

Nominatie Opzij Literatuurprijs 2015

De beste Nederlandstalige, door een vrouw geschreven roman. Die zoeken we. En dus las de jury van de Opzij Literatuurprijs stapels nieuwe fictie en besprak ze haar oordeel tijdens meerdere lunches. Er is – au – afscheid genomen van gelauwerde auteurs, en nieuwe namen zijn omarmd. Want met een gerust hart kunnen we concluderen dat 2014 een goed literair jaar was, vol ambitieuze romans van gedreven, prille auteurs: maar liefst drie debuten haalden de shortlist!

Bron: Opzij.nl

De leesclub Leestweeps leest De hemel boven Parijs

Opnieuw hebben jullie gekozen voor een Nederlandse debuutroman! Op zondag 5 juli lezen we het boek De hemel boven Parijs van Bregje Hofstede, van uitgeverij Cossee. Zien we jullie dan?

Bron: Twitterleesclub.nl

Nieuws van de verfilming op Boekblad

Auteur Bregje Hofstede en regisseur/scenarist Sara Verweij hebben hun handtekening gezet onder het optiecontract voor de verfilming van Hofstede’s debuutroman De hemel boven Parijs (Cossee).

Bron: Boekblad.nl

Discussietips voor leesclubs over De hemel boven Parijs

Wilt u De hemel boven Parijs bespreken in uw leeskring? Onderstaande discussietips helpen u op weg.

Bron: deBoekensalon.nl

Bespreking op Mustreads.nl

De hemel boven Parijs is een scherpzinnig en gedurfd debuut waarin bijna alles als puzzelstukjes in elkaar past. Het wat frivole einde en de hier en daar banale observaties geven de roman een charme die veel andere debuten nog missen. De roman valt bovendien op door de volwassen schrijfstijl en de manier waarop Parijs tot leven komt. De combinatie van Parijs en de inbreuk van het verleden in het heden doen onvermijdelijk wel wat denken aan de romans van Modiano, waarin tijd op eenzelfde – zij het indringender – manier vloeibaar wordt. Met boeiende, indringende observaties, goed uitgewerkte personages en een strak gecomponeerde verhaallijn houdt de auteur je aandacht tot het eind toe stevig vast

Bron: Mustreads.nl

Bespreking door Gustaav Peek in De Groene Amsterdammer

De hemel boven Parijs is in de eerste plaats geslaagd omdat de auteur haar keuzes doorgrondt en daarmee een wonderlijke eigen toon creëert. Hofstede heeft het vermogen om taal het werk te laten doen. Een roman die met elk nieuw hoofdstuk aan kracht wint. Haar Parijs is aantrekkelijk, maar behapbaar, eerder gedistingeerd dan glamoureus. Een succesvolle vertelling in een sterke Europese traditie.

Bron: Groene.nl

Taalkundige Wim Daniëls over De hemel boven Parijs

Het boek dat je de hele dag achtervolgt, de film die op je netvlies blijft branden of het vergeten recept dat iedereen moet weten. In 'Het Allerbeste' delen prominente Nederlanders de allermooiste dingen in het leven. Taalkundige Wim Daniëls is lyrisch over het boek De Hemel Boven Parijs, het debuutroman van Bregje Hofstede. "Dit is de Nederlandse Stoner, het boek van schrijver John Williams.... Het heeft dezelfde toon, ik vind het fantastisch geschreven." Daniëls is ook geraakt door sommige passages in het boek die je moet herlezen, omdat ze zo mooi geformuleerd zijn.

Bron: DeNieuwsbv.nl

Boekentips van Bill.be

In onze contreien krijgen debutanten helaas veel te weinig aandacht, nochtans vormen zij de toekomst van onze literatuur. Ook Bregje Hofstede kreeg in Vlaanderen onterecht weinig aandacht. De hemel boven Parijs is één van de beste debuten die ik de laatste jaren gelezen heb.

Bron: Bill.be

Interview met Bregje Hofstede op Loodmagazine.nl

Afgelopen september ligt daar plots de debuutroman De hemel boven Parijs in de boekenhandel waar ik werk. Op de achterflap het portret van een jonge vrouw, een leeftijdsgenoot. Ik besluit het boek te lezen, zonder te weten dat ik daarmee de lat voor het nieuwe literaire seizoen behoorlijk hoog zal leggen.

Bron: LoodMagazine.nl

Bespreking op Tzum.info

Bregje Hofstede (1988) ontving de aanmoedigingsprijs van Hollands Maandblad voor haar korte verhalen en essays. Een debuutroman kon dus bijna niet uitblijven. De hemel boven Parijs heet haar eersteling en, het moet gezegd, verhalen vertellen kan Hofstede.

Bron: Tzum.info

Marja Pruis van De Groene Amsterdammer over De hemel boven Parijs

Ik was wel verrast door dit romandebuut, dat ik naast wat andere boeken meenam voor een lange treinreis. Laatst vroeg een student of ik ook nog wel eens wat voor mijn plezier las, waarop ik even moest nadenken. Ik geloof eigenlijk van niet, het enige wat ik lees ter ontspanning zijn gedichten, kookboeken en boeken in de kattenkunde. De hemel boven Parijs heb ik echter geheel en al voor mijn plezier uitgelezen, ik was oprecht geïnteresseerd geraakt in de personages, wat ik op zich al een prestatie van formaat vind. Dat je dat als schrijver weet te bewerkstelligen bedoel ik. Het is best een bekend gegeven dat Bregje Hofstede bij de kop pakt, oudere Parijse professor herkent in jonge Nederlandse studente vroegere grote liefde, wat ik ook wel weer iets stoers vind hebben. Clichés zijn er om telkens opnieuw te worden uitgevonden, en dat doet Hofstede met zwierig zelfvertrouwen.

Bron: Groene.nl

Recensies op Dizzie.nl

De jonge Bregje Hofstede maakt met de Hemel boven Parijs een prachtig debuut. Met Parijs in de titel zou je een romantisch liefdesverhaal verwachten.

Bron: Dizzie.nl

Bespreking op De Leesfabriek website

Bregje Hofstede heeft met De hemel boven Parijs een geweldig boek geschreven waar niet alleen verhaal en schrijfstijl maar ook kennis van kunstgeschiedenis samenwerken en een prachtig geheel vormen waar ze erg trots op mag zijn.

Bron: deLeesfabriek.nl

Bespreking in Parijs Magazine

Het zijn de prachtige openingszinnen uit het literaire debuut van Bregje Hofstede. Het komt niet vaak voor dat je in één keer zo wordt gegrepen en denkt… dit moet ik verder lezen !

Bron: ParijsMagazine.nl

Bespreking op Cultuurbewust.nl

In 2013 won Bregje Hofstede de Hollands Maandblad Aanmoedigingsbeurs voor veelbelovend literair talent. Niet voor niets. In haar onlangs verschenen debuut De hemel boven Parijs schept ze een subtiel spiegelpaleis dat elke belofte inlost.

Bron: Cultuurbewust.nl

Interview op CuttingEdge.nl met Bregje Hofstede

Bregje Hofstede (1988) is geboren in Ede, maar woont tegenwoordig in Brussel. Ter gelegenheid van Manuscripta 2014 is ze eventjes in Utrecht, waar we met haar praatten over haar net verschenen debuutroman, ‘De hemel boven Parijs.’ Hoofdpersoon is Olivier Massarin, kunsthistoricus in Parijs, die in een Nederlandse uitwisselingsstudente het evenbeeld denkt te zien van zijn verloren jeugdliefde, Mathilde. Olivier en deze Fie (kort voor Sofie) raken verwikkeld in een verhouding die wordt gevormd door de herinneringen, angsten en verlangens die ze elk apart van elkaar met zich meedragen.

Bron: CuttingEdge.nl

Bespreking door boekhandel Postscriptum

Een sprankelend debuut van een jonge schrijfster (1988) die kunstgeschiedenis en Frans studeerde en deze twee vakken verenigde in De hemel boven Parijs. Haar roman speelt zich af in de Franse hoofdstad en is gesitueerd in en rond de Sorbonne; inderdaad kunstgeschiedenis. Sofie, vaak Fie, is een uitwisselingsstudente die een tijdje mag meelopen aan de universiteit. Het lijkt een vriendendienst van Paul Bonnard, voorzitter van de universitaire bestuursraad.

Bron: Postscriptum.nl

Interview op 8weekly.nl met Bregje Hofstede

Bregje Hofstede en ik spreken elkaar in een klein café om de hoek van het Museumplein. Hier is niks te merken van de drukte die daar – het is volop Uitmarkt – heerst. Een perfecte, rustige omgeving om over Hofstede’s debuutroman De hemel boven Parijs te praten, een roman over liefde, dromen en betoverd worden.

Bron: 8weekly.nl

Blogrecensie van De hemel van Parijs

In heldere, intelligente zinnen beschrijft Hofstede het verhaal van Olivier en Fie. Ze maakt indruk met scherpe vergelijkingen, prachtige synoniemen en vloeiend in elkaar overlopende zinnen. De hemel boven Parijs is een indrukwekkend debuut van een jonge schrijfster van wie ik nog veel meer werk wil lezen. Ik hoop dan ook van harte dat haar volgende boek niet vier jaar op zich laat wachten, want dit smaakt naar meer. Veel meer.

Bron: TessaHeitmeijer.com

Recensie op 8weekly.nl

Vorig jaar ontving ze een aanmoedigingsbeurs van literair tijdschrift Hollands Maandblad, nu brengt Bregje Hofstede haar eerste roman, De hemel boven Parijs. Een doordacht en invoelend verhaal over de aantrekkingskracht van het verleden.

Bron: 8weekly.nl

Blogrecensie van De hemel van Parijs

Wat is er heerlijker dan je mee te laten slepen door een intrigerend verhaal, zonder er steeds uitgehaald te worden omdat je aantekeningen moet maken. Al snel werd het duidelijk: dit boek moet twee keer gelezen worden. En dus heb ik er eerst maar eens even van genoten.

Bron: MijnBoekenkast.blogspot.nl

Interview met Bregje Hofstede voor de Boekenkrant

Op haar twaalfde wist Bregje Hofstede (1988) al dat ze schrijver wilde worden. Ze kwam er vrij snel achter dat je dat niet in je eentje kunt bedenken en dat andere mensen het daarmee eens moeten zijn: een uitgever en lezers. Daarom besloot ze eerst Frans en kunstgeschiedenis te gaan studeren. Deze studies brachten haar naar de stad waar haar debuutroman De hemel boven Parijs zich afspeelt.

Bron: Boekenkrant.com

Voorpublicatie uit De hemel boven Parijs op Athenaeum.nl

8 september debuteerde Bregje Hofstede met De hemel boven Parijs. Een fragment. 'Diezelfde avond nog was er een mailtje in zijn inbox, met daarin de foto die Bonnard van hen samen genomen had. De foto laadde langzaam. Eerst verschenen de roomkleurige gordijnen, toen zijn grijze haar, en pas toen zijn schouders volledig zichtbaar waren, streepte de computer ook haar gezicht bij elkaar. Zijn hoofd werd zwaar, en rolde naar voren op zijn brede nek. Het was Mathilde zoals ze was in ’85.'

Bron: Athenaeum.nl

Interview met Bregje Hofstede door Janneke Siebelink

Onder embargo mocht ik het lezen. Dankzij de aanbeveling van de uitgever had ik daar al heel veel zin in. Toen ik het boek in handen had, wist ik het zeker – nog zonder gelezen te hebben: dit is een heel fijn boek. Een boek waarvan je zou kunnen denken dat het er allang is. Geschreven door een volleerd auteur in een klassieke stijl. Rijp. Elegant. Zinnelijk. Schrijfster Bregje Hofstede over haar eerste roman De hemel boven Parijs.

Bron: Hebban.nl

geselecteerd voor de longlist van de Libris Literatuur Prijs