BOEKEN

BOEK

Wij, de anderen

Wij, de anderen

Stéphane Audeguy

De wijsheid van de geesten van de voorvaderen weten hoop en hopeloosheid op een boeiende manier te vervlechten. Stéphane Audeguy heeft hun rijk georkestreerde verhaal op een even pijnlijke als ontroerende manier opgetekend.

Pierre is blij het snelle Parijs even te ontvluchten om in Kenia een laatste rustplaats te zoeken voor zijn overleden vader, die hij overigens nauwelijks heeft gekend. Hij blijkt een opmerkelijke man te zijn geweest. Als ‘écrivain publique’ in de sloppenwijken van Nairobi schreef hij brieven voor de ongeletterden, raakte betrokken bij hun levens en de rauwe kanten van het bestaan.

Tot zijn verbazing krijgt Pierre in Nairobi ook te maken met een halfbroer, en vooral met de geesten van de voorvaderen, met wie een goede Keniaan altijd rekening houdt. Zij eisen een begrafenis zoals het hoort, op een gewijde plek. Het wordt een reis door een betoverend Afrikaans landschap, maar ook door een land dat getekend is door een geschiedenis vol misdadige kolonisten en moderne uitbuiters, met milieuvervuilende Hollandse kassen, racisme, geweld en de arrogantie van de lokale macht.

De wijsheid van de geesten van de voorvaderen weten hoop en hopeloosheid op een boeiende manier te vervlechten. Stéphane Audeguy heeft hun rijk georkestreerde verhaal op een even pijnlijke als ontroerende manier opgetekend.

   

Wij, op deze zwarte weg in de Masai Mara, en in de roes van de vermoeidheid een stilstaande jeep. Een hijgend jachtluipaard heeft zich hier uitgestrekt om de nacht af te wachten, die spoedig zal komen, om zonder herinnering het bevriende duister af te wachten waarin de belofte van een waanzinnige en geluidloze jacht ritselt. Tegen de wind in kruipen, voor niets en niemand zichtbaar, dan de angstaanjagende sprong en de lange botten die kraken, en op de roze tong het rode zout van het bloed. In de nacht van het jachtluipaard het koortsachtige rennen van de gnoes, radeloos opgejaagd in een maanloos niets.

De hele dag hebben de gidsen de begerige toeristen karkassen getoond die zwart zagen van de uitzinnige vliegen, en in de magere bomen waarin de verstandigste roofdieren hun prooi omhoog weten te hijsen om rustig te eten, schommelen koploze skeletten, door de lichte bries in beweging gebracht. In het diepst van de nacht, die blind is voor het door beesten vergoten bloed, de lichte rillingen van hun lange worsteling met de dood als ze naar de grote acacia’s worden gesleept. Maar voorlopig is de nacht nog niet gevallen, de dag heeft de overhand op deze zwarte weg in de Masai Mara, de dag is het rijk van de mens, niet van jachtluipaarden die zich op hun zij hebben uitgestrekt.

De chauffeur heeft de motor van de Pajero af gezet om zijn klanten het dier te laten bekijken. Eerst zijn ze teleurgesteld. Ze kunnen hun ogen niet geloven. In de boeken uit hun kindertijd, op de door de chocolade-industrie aangeboden plaatjes, op de zandpistes van rondtrekkende circussen, en zelfs in de dierentuinen leek het jachtluipaard wilder, trotser, authentieker. De toeristen dachten hier toch echt hun eerste wilde roofdier te zien. Maar dit exemplaar toont zich niet in zijn volle pracht, het is vuil en schurftig. Het dier lijkt kortom kaal zonder de pompeuze muziek en zonder de vertraagde opnamen van fraaie natuurdocumentaires, zonder de welluidende stemmen waardoor de in hun bankstellen weggezakte kijkers zich gewoonlijk laten meevoeren.

Zo beginnen de bezoekers van het nationale park door te krijgen dat dit jachtluipaard in feite hun laatste is, en als ze die lastige gedachte iets verder uitdiepen, zullen ze zelfs niet kunnen geloven dat ze een jachtluipaard hebben gezien, en misschien zullen sommigen onder hen uiteindelijk begrijpen dat het onmogelijk is een jachtluipaard te zien. Maar dit is natuurlijk wel een heel onprettige gedachte en zij wordt verjaagd, door foto’s te nemen, door het luie beest te filmen, en wij die weten dat beelden blind maken en liegen, wij die weten dat ze alleen al door hun hoeveelheid de wereld hebben versleten, wij houden een grondsmaak over in onze mond, en als we ogen hadden zouden we heel wat tranen vergieten.


Download het fragment als PDF

‘Het is een onmiskenbare Audeguy - prachtig vertaald door Tatjana Daan - maar ook totaal anders dan zijn twee eerdere (bejubelde) boeken. In korte hoofdstukken, waardoor de roman ook letterlijk ‘licht' blijft, trakteert Audeguy je op talloze historische sensaties. Alsof je in directe verbinding staat met de eerste mens.’ – Wineke de Boer in de Volkskrant en op DePapierenMan.nl

‘Wat je bijblijft is vooral de toon van deze schrijver, eerlijk, robuust en authentiek.’ – Margot Dijkgraaf in NRC Handelsblad en op haar weblog

‘Audeguy is een meesterverteller. Hij vertelt snel, scherp, kort en krachtig. Hij onderschat zijn lezers niet.’ – Aart van Zoest in Vrij Nederland

‘Bovenal getuigt Audeguy in deze wervelende road novel in uitbundige taal van zijn liefde voor het continent.’ – Alle Lansu in GPD-bladen

‘De geesten hebben de regie in deze bijzondere roman. Miljoenen stemmen uit het hiernamaals die Audeguy op indrukwekkend wijze laat opklinken.’ – Herm Pol in De Avonden

‘Het meest intrigerend van Wij, de anderen is misschien wel het perspectief. Als in het koor van een Grieks drama laat Audeguy de 80 miljard zielen aan het woord die sinds het begin van de mensheid over de aarde dolen.’ – Arjen van Meijgaard op Athenaeum.nl

'St̩phane Audeguy laat in zijn kaleidoscopische roman Wij, de anderen ons vooral meekijken en meeleven met fotograaf Pierre die naar Kenya afreist: zijn vader Michel, die daar lang woonde is gestorven. Pierre moet regelen wat er met het lichaam gebeuren moet. Hij ontmoet blanke expats en ook de autochtonen met wie Michel bij voorkeur heeft verkeerd. Er wordt bovendien gefocaliseerd door de geesten der voorvaderen, die over het land en zijn verleden veel informatiefs te melden hebben. Zo krijgt de roman soms een encyclopedisch karakter. Geen bezwaar want Audeguy is een meesterverteller. Hij vertelt snel, scherp, kort en krachtig. Hij onderschat zijn lezers niet; ze zullen af en toe naar internet moeten om betekenissen op te zoeken Рwat is Oldowanwerktuig, wat is tafonomie? Audeguy vervlecht zijn aanklacht tegen kolonialisme en neokolonialisme met een apologie voor het er-zijn van Afrika. Ook, gelukkig, met een voorzichtige liefdesgeschiedenis.' - Vrij Nederland

Recensie op VrijNederland.nl

Audeguy is een meesterverteller.

Bron: VrijNederland.nl

Bespreking van Margot Dijkgraaf

Zoals in zijn eerdere werk combineert Audeguy ook in deze roman avontuur en geschiedenis, zoektocht en engagement. Wat je bijblijft is vooral de toon van deze schrijver, eerlijk, robuust en authentiek.

Bron: Margothdijkgraaf.blogspot.com

Recensie op DePapierenMan.be

Het is een onmiskenbare Audeguy - prachtig vertaald door Tatjana Daan - maar ook totaal anders dan zijn twee eerdere (bejubelde) boeken, De wolkenbibliotheek en Mijn broer, de enige zoon.

Bron: Depapierenman.be

Bespreking op Twenteuitdekunst.nl

Stéphane Audeguy belicht met veel kennis van zaken de twintigste eeuwse geschiedenis van Kenia, een historie van koloniale expansiedrift waaraan mensenlevens ondergeschikt waren.

Bron: Twenteuitdekunst.nl

Recensie op Athenaeum.nl

Het meest intrigerend van Wij, de anderen is misschien wel het perspectief. Als in het koor van een Grieks drama laat Audeguy de 80 miljard zielen aan het woord die sinds het begin van de mensheid over de aarde dolen.

Bron: Athenaeum.nl