BOEKEN

BOEK

Voor de leeuwen

Voor de leeuwen

Jan Costin Wagner

'Er zijn niet zo veel schrijvers die op zo'n intelligente manier een kijk in de afgrond van de menselijke ziel riskeren,' schreef Der Spiegel over dit boek en voegde eraan toe: 'Bovendien schrijft Wagner buitengewoon intelligent. Dit is literatuur!'

Kort voor kerst wordt vlak buiten Helsinki een forensisch patholoog vermoord, een dag later overkomt een poppenmaker hetzelfde. Kort daarna ontsnapt de meest beroemde talkshowpresentator Kai Petteri op het nippertje aan een moordaanslag. Tijdens het onderzoek komt naar voren dat de twee slachtoffers allebei gasten in zijn talkshow waren.

Commissaris Kimmo Joentaa die op rustige (en na de dood van zijn vrouw op eenzame) kerstdagen had gerekend, komt steeds weer op dezelfde vraag terug: wat heeft een kijker bij deze brave talkshow, die voor het miljoenenpubliek niet meer is dan een vermakelijke televisieavond, zo verschrikkelijk geërgerd dat hij tot het uiterste wilde gaan?

Jan Costin Wagners inmiddels beroemde commissaris Kimmo Joentaa, weduwnaar en gepassioneerd melkdrinker, heeft bovendien nog een tweede probleem: wat moet hij met de stroblonde Larissa, die in de bittere kou opeens voor zijn deur stond en eigenlijk zonder zijn toestemming bij hem ingetrokken is? En waar haalt zij die slimme opmerkingen over Kai Petteri's talkshow vandaan? Per ongeluk heeft Joentaa geen tijd haar ter verantwoording te roepen: de presentator kondigt na zijn herstel met grote media-aandacht zijn terugkeer in de talkshow aan. Dus loert de dader op zijn tweede kans, daar is Joentaa zeker van.

'Er zijn niet zo veel schrijvers die op zo'n intelligente manier een kijk in de afgrond van de menselijke ziel riskeren,' schreef Der Spiegel over dit boek en voegde eraan toe: 'Bovendien schrijft Wagner buitengewoon intelligent. Dit is literatuur!'

   

Kimmo Joentaa was van plan geweest kerstavond in zijn eentje door te brengen. Maar het liep anders.

Evenals de voorafgaande jaren had hij op tijd gemeld dat hij graag ingeroosterd wilde worden op 24 december, en hij bracht de dag door in het stille politiebureau dat een uitgestorven indruk maakte.

Sundström was op skivakantie, Grönholm liet een langgekoesterde droom in het Caribisch gebied in vervulling gaan, en Tuomas Heinonen vertrok tegen het middaguur naar huis om daar de kerstboom op te tuigen en zich voor zijn gezin als Kerstman te verkleden. Hij had gezegd dat hij bereikbaar was als er een melding zou komen, maar die kwam niet.

Joentaa handelde een paar administratieve klusjes af die evengoed hadden kunnen wachten. Uit de radio kwamen kerstliederen. Violen, piano en de heldere, hoge stemmen van een kinderkoor. Daarna legde een filosoof en theoloog op zakelijke toon uit dat Jezus Christus in de zomer was geboren. Joentaa hield even op met werken en probeerde zich te concentreren op de stem die uit de radio kwam, maar toen kwam er alweer muziek, een soort kerst-rap. Hij fronste zijn voorhoofd en boog zich weer over de papieren die voor hem lagen.

Vroeg op de avond slenterde hij door de grote hal naar de cafetaria, die in het donker lag. Licht kwam alleen van de met rode en gouden ballen versierde boom die naast de frisdrankautomaat stond.

Aan de andere kant van de ramen sneeuwde het. Joentaa ging aan een van de tafels zitten. In een schaaltje lagen koekjes in de vorm van sterretjes. Joentaa pakte er een, proefde de esdoornsiroop op zijn tong, rook de geur van dennennaalden en zag in de entree naast de receptie een vrouw die hem merkwaardig voorkwam. Ze bewoog zich niet. Joentaa wachtte een poosje, maar de vrouw bleef roerloos staan en leek niet verbaasd dat er niemand achter de balie aanwezig was. Evenmin stoorde het haar dat de in uniform gestoken agenten die haar af en toe voorbij snelden, niet op het idee kwamen haar te vragen wat er van haar dienst was.

De vrouw keek naar de vallende sneeuw achter het glas. Ze was klein en tenger, ongeveer halverwege de twintig. Ze had lang, vlasblond haar en kauwde op kauwgom. Ze bleef nog even onbeweeglijk staan toen Joentaa op haar toe liep, en ook nog toen hij voor haar stond en haar probeerde aan te kijken.
‘Kan ik u helpen?’ vroeg hij.


Download het fragment als PDF

'Tjonge, wat kan die Wagner toch schrijven! Alle vet ontbreekt, geen uitweiding is overbodig, een tristesse profonde tast de uitersten af van het menselijke leed.' - Knack

'Het is een misdaadverhaal, er vallen doden op een onnatuurlijke manier, die net zo veel weerstand oproept als de natuurlijke wijze waarop mensen uit het leven verdwijnen. De misdaad bestaat vooral uit onmacht om met de wreedheid van het leven om te gaan.' - de Volkskrant ****

‘Voor de leeuwen is een prachtig boek, vooral door het optreden van de soms op een autist lijkende Kimmo Joentaa. Met hem heeft Wagner een politieman geschapen die nog het meest op een gewoon mens lijkt.’ – Het Parool ****

‘Wagner heeft nu drie internationaal zeer gewaardeerde, voortreffelijke misdaadromans op zijn naam staan. Zijn hoofdpersoon is een van die figuren die je niet meer vergeet: de goklustige en melkdrinkende Kimmo Joentaa, een oprechte, vriendelijke man met eigen besognes, maar een diepe blik in de menselijke psyche.’ – VN Detective & Thrillergids 2010 ****

Bespreking door Guido Huisintveld

Evenals het wonderschone en betoverende IJsmaan is ook dit weer een prachtige misdaadroman, waarin Jan Costin Wagner de “grens” tussen literatuur en thriller als geen ander weet te beslechten.

Bron: Guidohuisintveld.blogspot.com

Bespreking op Misdaadromans.nl

Jan Costin Wagner is in Nederland niet erg bekend als schrijver van misdaadromans. Ten onrechte. Wie houdt van Scandinavische sferen en een intelligent geschreven thriller moet echt de boeken met Kimmo Joentaa eens proberen. In The Times heeft een recensent geschreven ‘Better than Mankell.’ Hierover zullen de meningen verschillen maar dat hij goed is, dat staat buiten kijf.

Bron: Misdaadromans.nl

Vermelding op Crimezone.nl

Kort voor kerst wordt vlak buiten Helsinki een forensisch patholoog vermoord, een dag later overkomt een poppenmaker hetzelfde.

Bron: Crimezone.nl

Vermelding op Thrillerboek.nl

Het verhaal verloopt traag zondere saai te worden. De schrijver gebruikt vaak hele korte zinnen; "De lege hal. De vragende blik. De hemel van glas. Rauna. Veikko. Ilmari." Natuurlijk afgewisseld met langere zinnen. Deze stijl heeft een meeslepend effect.

Bron: Thrillerboek.nl

Bespreking op Knack.be

Tjonge, wat kan die Wagner toch schrijven! Alle vet ontbreekt, geen uitweiding is overbodig, een tristesse profonde tast de uitersten af van het menselijke leed.

Bron: Knack.be

Bespreking op Spanningsblog

Wagner vertelt zijn verhaal zonder onnodige poespas. Hij blijft heel dicht bij het echte politiewerk en weet juist daardoor te overtuigen. Van meet af aan is het voor de lezer duidelijk dat de dader een vrouw is, want Wagner laat haar in tussenhoofdstukken aan het woord. En beetje bij beetje ontdekt die lezer hoe zij tot haar daad kwam.

Bron: Spannings.blogspot.com

Recensie op Misdaadromans.blogspot.com

De interessante en broeierige plotontwikkeling komt op een ondraaglijk vluchtige wijze tot een einde. Als het leven zelf...

Bron: Misdaadromans.blogspot.com

Vermelding in Het Parool

Voor de leeuwen is een prachtig boek, vooral door het optreden van de soms op een autist lijkende Joentaa. Met hem heeft Wagner een politieman geschapen die nog het meest op een gewoon mens lijkt.

Bron: Twenteuitdekunst.nl