BOEKEN

BOEK

Nachtrit

Nachtrit

Jan Costin Wagner

Een vriendelijke jongeman arriveert in een hotel in een chique Franse badplaats. Hij gaat de biografie schrijven van de grote acteur Fraikin, die al uren ongeduldig in zijn nabijgelegen villa op hem zit te wachten.

Een vriendelijke jongeman arriveert in een hotel in een chique Franse badplaats. Hij gaat de biografie schrijven van de grote acteur Fraikin, die al uren ongeduldig in zijn nabijgelegen villa op hem zit te wachten.

Maar Mark Cramer heeft geen haast. Provocerend rustig geniet hij van de warme zon aan het strand, voordat hij ’s avonds bij een bezoek aan het casino zijn laatste geld op het spel zet – en een vermogen wint. Verbazingwekkend genoeg toont hij geen emoties, geen vreugde, niets.

Meteen bij de eerste ontmoeting met de acteur verandert zijn afstandelijke houding. De ijdelheid van de acteur, zijn leugens en zijn schaamteloosheid irriteren Cramer mateloos. Ineens voelt hij niet meer een eindeloze verveling, maar woede, haat, en zelfs meer dan dat. Dat brengt hem tot een onverwachte en gruwelijke daad. En verrassend genoeg begrijpt Fraikins aantrekkelijke vriendin bijzonder goed, wat er gaande is…

Jan Costin Wagners verbazingwekkende boek heeft alom bewondering gewekt. De recensenten vroegen zich verbluft af waar deze auteur, die nog maar net dertig is, zijn mensenkennis vandaan haalt, zijn blik voor de ‘vrijheid’ van emotieloze mensen en voor hun kille, afgrondelijke geest, en zijn gave zich in te leven in de meest doortrapte karakters. De lezer raakt vanaf de eerste zin in de ban van deze lucide en intelligente roman.

   

Eerste dag

’s Middags arriveer ik aan het einde van de wereld.
Ik neem mijn intrek in een hotel, zie door het raam van mijn kamer een donkerblauwe streep van de oceaan achter het goudkleurige zandduin waarop toeristen met een bal spelen.

Ik ga op het smalle bed liggen, sluit mijn ogen en vermaak me met de gedachte dat ik Fraikin laat wachten, Fraikin, die vol ongeduld op mij wacht om mij zijn verhalen te vertellen, eindelijk iemand die zich ervoor interesseert, móet interesseren, eindelijk iemand die aan zijn lippen hangt, ja, nog een anekdote, en nog één van de vele die Fraikin te vertellen heeft. Fraikin, die zich heeft voorgenomen komende generaties met zijn veelbewogen leven te vervelen.

Zo stel ik me Fraikin voor, die ik niet ken, Fraikin, die mij de opdracht heeft gegeven zijn biografie te schrijven.

Ik moet even zijn ingedut, want als ik mijn ogen open, zweet ik, mijn t-shirt, mijn broek, plakken aan mijn lichaam. Ik blijf zo liggen, één, twee minuten, laat toe dat mijn toestand verslechtert, weer die koude rillingen, dan richt ik me met een ruk op, trek de kleren van mijn lijf, smijt ze in een hoek, zet de douche aan en laat lauw water over me heen lopen.

Ik ga naar buiten, de hitte valt over me heen zodra ik de straat betreed, mijn gezicht, mijn nek gloeit al. Mijn eerste indruk van Cap Ferret: klein dorpje aan zee, overal sneeuwwitte vakantiehuisjes met zonnige namen, opgewekte, bruingebrande vakantiegangers.

Ik loop over de Avenue de l’Ocean in de richting van het duin, waarop zo-even vakantiegangers elkaar een bal toewierpen (wellicht waren het dorpsbewoners), maar die zijn al weg, naar hun hotel, naar het strand, gaan eten, of waarheen dan ook. Via een smal pad bereik ik het hoogste punt van het duin, de wind blaast in mijn gezicht, nog geen honderd meter verderop bedelven de golven van de zee zwemmers en surfers, die meteen weer opduiken, lachend, iele poppetjes in de Atlantische Oceaan. Ik loop langzaam verder, het duin af, doe mijn gymschoenen uit, het zand brandt, prettig.

Ik sta aan de rand van het water, de golven slaan zacht tegen mijn benen, dezelfde golven die een paar meter verderop lachende zwemmers door de lucht laten wervelen. Een gedachte uit mijn prille jeugd komt in me op, wegzwemmen in de richting van de horizon, onderzoeken wat daar achter is, of daar werkelijk het einde van de wereld is. Ik sta frontaal in de wind, voel het koude water rond mijn bovenbenen en denk dat ik verhalen zou kunnen schrijven over de kassajuffrouw van het benzinestation, met haar starre ogen, leeg, blauw, die langs me heen keek toen ik haar tussen Orléans en Bordeaux het briefje van tweehonderd euro toestak.
Of over de chauffeur van de witte vrachtwagen, Duits kenteken, die sliep, diep, droomde, op de bestuurdersstoel, in het troebele licht van de lantaarnpaal op het parkeerterrein. Die ik uit zijn voertuig had kunnen lokken en had kunnen wurgen, ’s nachts om drie uur, als ik niet zelf moe was geweest en even had moeten pauzeren. Hem had ik kunnen vermoorden zonder ooit rekenschap af te hoeven leggen.

Ik schonk hem het leven. Ik vroeg me af waarheen hij op weg was.
Ik zal geen verhalen schrijven, waarschijnlijk.

Ik voel het water rond mijn bovenbenen, zie de uitgestrekte vlakte van de zee, en denk aan Fraikin, die ik niet ken en die denkt dat ik popel om zijn biografie te schrijven. En ik denk aan Röder, heel even. Röder, die zou glimlachen en me op mijn schouder zou slaan, Röder, die zou zeggen: een begin, beste kerel, Fraikin was vroeger ooit heel groot, vergeet dat niet.

Maar Röder is ver weg.
De wind drijft een traan in mijn oog, die langs mijn rechterwang naar beneden loopt en blijft plakken.


Download het fragment als PDF
‘Wagner heeft een groot talent: hij slaagt geniaal erin om de lezer onzeker te maken’.  – Die Zeit

'De kracht van 'Nachtrit' ligt in het inlevingsvermogen van de schrijver in een absolute griezel. De mooi en intens geschreven plot liet mij niet los en het slot gaf geen verlossing. Alleen geschikt voor de liefhebber van koude rillingen.' - Trouw

Bespreking op Misdaadromans.nl

Duitse recensenten waren vol bewondering voor de mensenkennis van auteur Jan Costin Wagner. Volkomen terecht want hij schetst een overtuigend en veelkleurig beeld van een man die het niet zo nauw neemt met de moraal.

Bron: Misdaadromans.nl

Recensie op Knack.be

Jan Costin Wagner won de allerlaatst uitgereikte Marloweprijs in 2002 voor Nachtrit, dat pas in 2008 werd vertaald.

Bron: Knack.be

bekroond met de Marlowe-prijs voor beste literaire thriller