BOEKEN

BOEK

Het lot valt altijd op Jona

Het lot valt altijd op Jona

Mark Boog

Een aangrijpend verhaal over de kwetsbaarheid én onverwoestbaarheid van een kind

Een aangrijpend verhaal over de kwetsbaarheid één onverwoestbaarheid van een kind, en hoe een goede relatie door een ernstig ziek kind onder grote druk komt te staan.

Op een donderdag wordt Jonas Zomer door zijn ouders het kinderziekenhuis
binnengedragen. Er volgen roerige weken, waarin het kind op het randje van de dood balanceert. Zin moeder Sandra blijft dag en nacht aan de zijde van Jonas en begint het ziekenhuismeer en meer te zien als een levend wezen, een monsterlijke walvis die haar en haar zoon heeft opgeslokt.

De raadselachtige aanvallen die Jonas te verduren krijgt en de grote gevolgen daarvan, de artsen en verpleegstersmet hun goedbedoelde clichétaal, rare patiënten, het labyrintische interieur van het ziekenhuis: dit alles zorgt ervoor dat Sandra ongemerkt vervreemdt van de buitenwereld en onvermijdelijk ook van haar man Daan.

Mark Boog baseerde deze roman deels op de gedetailleerde ziekenhuisverslagen n.a.v. de opname van zijn zoon. Hij heeft voor dit onderwerp weer een toon en een taal gevonden, die zijn lezers altijd betovert en enthousiast maakt.

   

Sandra zuchtte voor ze de draaideur instapte. Het kinderziekenhuis scheen haar op een of andere manier te leven. Een dreigende, immense gestalte die haar net wat te gretig verwelkomde – opslokte, eigenlijk. Ze gebruikte beide handen om haar zevenjarige zoon Jonas, die slap tegen haar aanhing, te ondersteunen.

Hij was zwaar. Zijn hoofd dreigde voortdurend van haar rechterschouder te glijden. Met een korte, schokkende beweging, alsof ze een rok of een broek optrok die net niet paste, corrigeerde ze de houding van de jongen.

Voor haar Рhij was met een sprintje van twee passen net ̩̩n gelegenheid eerder de draaideur binnengegaan Рliep haar man Daan. Hij hield zijn schouders hoog, verkrampt, en zijn handen waren, waarschijnlijk zonder dat hij het zelf wist, tot vuisten gebald. Hij stapte zo snel de draaideur uit dat het ding automatisch blokkeerde, waardoor Sandra bijna tegen het glas botste. Daan draaide zich om, zijn mond tot een dunne streep geperst, en wachtte. De deur kwam weer op gang, en Sandra betrad op haar beurt de grote hal van het ziekenhuis.

‘Moet ik hem dragen?’
Sandra schudde haar hoofd. Ze knikte in de richting van de ronde glazen lift die ze enkele tientallen meters voor zich zag. ‘We moesten ons melden op de eerste verdieping.’

Daan liep naar de lift. Sandra volgde voorzichtig. ‘Rustig maar,’ fluisterde ze tegen Jonas, die allesbehalve onrustig was. Haar lippen raakten zijn nek. Hij voelde warm aan.

'Een intelligente en gevoelige roman.' - Selectie honderd beste boeken van 2011 in Snoecks

'Mark Boog schreef een uiterst beklemmende, bij vlagen bloedstollende roman. Hij weet het op magistrale wijze, in schitterende zinnen, te schetsen.' – Noordhollands Dagblad *****

'Een minitieus, geloofwaardig en ook nogal spannend verslag van huwelijkse ontwrichting.' - Trouw

'Uiterst traag, gedetailleerd registrerend is het boek daardoor met name in het begin. Dat heeft Boog knap voor elkaar, want als lezer raak je daardoor betrokken in de medische mallemolen waarin Daan en Sandra met hun zoon beland zijn.' - Nederlands Dagblad

'Zo wordt deze kleine, geslaagde roman een meeslepend onderzoek naar wat de walvis vandaag nog kan zijn. Een roman als deze doet een mens niet alleen nadenken over lot en voorbestemming.' - De Standaard ****

'Dat Mark Boog in zijn vijfde roman de beklemming van hun emoties haarscherp heeft vastgelegd, dat is zeker. Het grijpt je werkelijk bij de keel.' – BOEK Magazine

'Een zeer beeldend geschreven verslag.' – Recensieweb ****

'In zijn opzet is Boog zonder meer geslaagd. Als de roman iets duidelijk maakt is het de heftigheid van de weken in het kinderziekenhuis. De tergende uitzichtloosheid grijpt de lezer bij de keel.' – HP/De Tijd

'Aangrijpende autobiografische roman. Hoe tijd en ruimte veranderen wanneer je kind in het ziekenhuis wordt opgenomen.' – Abdelkader Benali

'Ik denk dat deze geschiedenis niet levensechter verteld had kunnen worden dan door een schrijver en vader die een moeder opvoert. Niet harder zou aankomen dan zo indirect.' - Recensieweb ****

'Zo doet Het lot valt altijd op Jona wat goede literatuur zou moeten doen: je blik op de wereld veranderen door tijdelijk een andere wereld op te roepen. Een wereld die bestaat uit moeilijk communicerende dokters, kordate zusters en de wetenschap dat het misschien allemaal nooit meer goed zal komen.' - 8weekly.nl ***

'Een beklemmend boek.' - NBD|Biblion

'Zit ik toch (bijna) te huilen in de trein bij laatste roman van Mark Boog. Kind in ziekenhuis. Onsentimenteel. Niet voor ouders. Of wel.' – @lexbohlmeijer

Bespreking op Boekgrrls.nl

Het is beslist indrukwekkend zoals hij de ziekenhuisomgeving beschrijft met zijn eindeloze lange gangen, de afhankelijkheid van steeds weer nieuwe artsen en verpleegkundigen en de eindeloze stroom medische informatie die je daar te verwerken krijgt. Maar bovenal weet hij met fraaie beeldende zinnen de onmacht en het verdriet van ouders weer te geven wanneer een onverwachte en onbegrijpelijke ziekte een kind treft.

Bron: Boekgrrls.nl

Interview met Mark Boog op Radio Klara

Mark Boog kijkt binnen in de kinderafdeling van een ziekenhuis in z'n roman "Het lot valt altijd op Jona".

Bron: Radio.Klara.be

Bespreking op 8weekly.nl

Zo doet Het lot valt altijd op Jona wat goede literatuur zou moeten doen: je blik op de wereld veranderen door tijdelijk een andere wereld op te roepen. Een wereld die bestaat uit moeilijk communicerende dokters, kordate zusters en de wetenschap dat het misschien allemaal nooit meer goed zal komen.

Bron: 8weekly.nl

Bespreking door Rein Swart

Sterk is het thema over de machteloosheid van de mens tegenover machines, die de hartslag, de ademhaling en de saturatie meten, die heel goed zijn in de kwantificering van ons lijfelijk bestaan, maar daarmee de levende persoon tot een aantal meetbare waarden reduceren. Het is de ervaring gejonast te worden en weinig kunnen doen. Een boek dat bijblijft.

Bron: Reinswart.blogspot.com

Bespreking op MedischContact.nl

De buitenwereld – bezien vanuit het raam – lijkt alleen nog een onwerkelijk decor. De dokters en verpleegkundigen, van wie er vele aan het bed verschijnen zonder te weten wat er nu precies aan de hand is met de jongen, zijn slechts passanten.

Bron: Medischcontact.artsennet.nl

Recensie op DeStandaard.be

Zo wordt deze kleine, geslaagde roman een meeslepend onderzoek naar wat de walvis vandaag nog kan zijn.

Bron: Standaard.be

Bespreking op Recensieweb.nl

Het kale feitenrelaas van een ziek kind, dat was vast verdrietig geweest, echt. Maar ik denk dat deze geschiedenis niet levensechter verteld had kunnen worden dan door een schrijver en vader die een moeder opvoert. Niet harder zou aankomen dan zo indirect.

Bron: Recensieweb.nl

Vermelding op Bijbelencultuur.nl

Het laatste deel van Jonas' verblijf in het ziekenhuis speelt zich - niet toevallig - op afdeling Walvis af. Net als in het bijbelverhaal is de functie van de 'walvis' niet eenduidig: brengt hij onheil of redding? Lange tijd overheerst de dreiging, maar aan het eind kost het Sandra moeite om het veilige binnenste van het beest te verlaten.

Bron: Bijbelencultuur.nl

Recensie op Volkskrant.nl

Mooi is bijvoorbeeld het klankdicht dat hij ziet in medicijnnamen als 'Depakine, Flammazine, Propofol'. Ook met het stellen van de schuldvraag ('Wat heeft het arme kind misdaan? Is het hoogmoedig geweest, oneerbiedig, schaamteloos?') bewijst Boog dat hij woorden heeft om dieper te graven.

Bron: Kunst.Volkskrant.nl

Mark Boog bij De Avonden

Anton de Goede in gesprek met Mark Boog over zijn nieuwste roman Het lot valt altijd op Jona

Bron: Boeken.VPRO.nl

Interview in HP/De Tijd

De zoon van Mark Boog vocht weken voor zijn leven. Zijn mysterieuze ziekte was zo ingrijpend dat de schrijver er wel een boek over moest schrijven. Een literair boek welteverstaan. “De lezer zou anders zijn schouder ophalen: een ziek kind, goh, wat erg.”

Bron: Maartendessing.blogspot.com

Vermelding op LiterairNederland.nl

De bezorgdheid en de pijnlijke onmacht van de ouders wordt even indrukwekkend verwoord als de vechtlust en onverwoestbaarheid van het zieke kind. In deze roman laat Mark Boog zien hoe mensen in staat zijn, zelfs in de moeilijkste omstandigheden, nieuwe (levens)krachten op te roepen en te gebruiken.

Bron: LiterairNederland.nl

Bespreking op Knack.be

Of de ziektegeschiedenis in Het lot valt altijd op Jona medisch correct is, valt moeilijk te beoordelen. Maar de heftige angst en onzekerheid van Daan en Sandra is zo beklemmend levensecht dat je snel begrijpt dat Mark Boog voor zijn vijfde roman uit eigen leven heeft geput.

Bron: Knack.be

Interview in HP/De Tijd

De zoon van Mark Boog werd overvallen door een mysterieuze aandoening. Wat volgde was zo ingrijpend dat Boog er wel een boek over móest schrijven. Een literair boek. 'De lezer zou anders zijn schouders ophalen: een ziek kind. Goh, wat erg.'

Bron: HPDeTijd.nl

Bespreking op Recensieweb.nl

Mark Boog geeft slechts een feitelijke beschrijving van deze drie weken. Soms last hij een klein gedachtespinsel in, maar verder gaat het niet. Meestal schrijft hij vanuit het gezichtspunt van Sandra. Hij doet dat echter wel in de derde persoon, waardoor distantie blijft. Zo leef je mee met de ouders, maar blijf je ook de buitenstaander met iets meer overzicht. Het blijft een zeer beeldend geschreven verslag, zonder commentaar.

Bron: Recensieweb.nl

Voorpublicatie op Athenaeum.nl

Een aangrijpend verhaal over de kwetsbaarheid én onverwoestbaarheid van een kind, en hoe een goede relatie door een ernstig ziekt kind onder grote druk komt te staan.

Bron: Athenaeum.nl