BOEKEN

BOEK

Het laatste zwijgen

Het laatste zwijgen

Jan Costin Wagner

Een meisje verdwijnt – precies op de plek waar drieëndertig jaar geleden een ander meisje is misbruikt en vermoord. De misdaad wekt niet alleen beroering bij de politie en het grote publiek, maar ook bij één van de daders van toen.

Een meisje verdwijnt – precies op de plek waar drieëndertig jaar geleden een ander meisje is misbruikt en vermoord. De misdaad wekt niet alleen beroering bij de politie en het grote publiek, maar ook bij één van de daders van toen.

Niemand weet beter dan weduwnaar en inspecteur Kimmo Joentaa hoe het is om een dierbaar mens te verliezen. Daarom kijkt hij wel uit de ouders van het verdwenen meisje tegen te spreken en hun de hoop te ontnemen dat hun dochter nog in leven is.Ook terwijl hij beter weet,want er moet wel een verband zijn met de moord van drieëndertig jaar geleden. Dat denkt niet alleen Kimmo, maar ook zijn gepensioneerde collega Ketola. In de hoop toch nog een antwoord te vinden pakt deze de onopgeloste zaak van destijds weer op – en rijdt daarmee Kimmo Joentaa geweldig in de wielen.

Ook de beide daders van toen gaan elkaar in de gaten houden en verdenken. Eén van hen zal ten slotte niet langer zwijgen. De lezer raakt meteen in de ban van dit boek dat met een bondige en koele stijl niet de gruweldaden zelf beschrijft, maar deze juist weglaat. En dat werkt heel effectief. Jan Costin Wagner kreeg voor Het laatste zwijgen de allerhoogste onderscheiding: de Deutsche Krimi Preis.

   

Zomer 1974

Op zeker moment waren ze in de rode auto gestapt.
Eerder hadden ze vaak in de schaduw van het kleine huis gezeten. Urenlang. Dagenlang. Wekenlang.
In het begin had Pärssinen hem aangesproken en hem moeten overhalen om binnen te komen. Later klopte hij zelf op de deur. Pärssinen deed open en dan zat hij in Pärssinens woonkamer naar de lichtplekken op het tapijt te staren en concentreerde zich op Pärssinens stem. Een zachte, monotone stem, die af en toe opeens oversloeg om meteen daarna weer nauwelijks hoorbaar door te gaan.

Af en toe keek hij op om Pärssinens ogen te zoeken, maar hij vond ze niet omdat Pärssinen langs hem heen tegen de muur praatte. Dan liet hij zijn hoofd weer hangen, sloot zijn ogen en concentreerde zich op Pärssinens stem.
Na een poosje haalde Pärssinen een filmrol uit een hoes, zette de projector aan, en terwijl de film werd afgespeeld, hield Pärssinen eindelijk zijn mond.
Terwijl Pärssinen zweeg, keek hij strak naar het witte doek en zijn hand in zijn broekzak bewoog langzaam op en neer en vanuit zijn ooghoeken zag hij dat Pärssinen het in de gaten had, maar wat kon hem dat schelen, en in het begin moest Pärssinen erom lachen en even later deed hij hetzelfde, en op zeker moment, na een paar weken, gingen ze eropuit.

Pärssinen had gezegd: we gaan eropuit, en hij had niet gereageerd. Pärssinen had de film weer in de hoes gedaan, de hoes in de kast gezet en was opgestaan en nog een keer gezegd: we gaan eropuit.
Hij meende zich te herinneren dat hij nog heel even, hij wist niet hoe lang, maar het konden slechts seconden zijn geweest, was blijven zitten. Hij meende zich zelfs de schittering in Pärssinens ogen te herinneren, een moment van twijfel. Pärssinen had heel even aan hem getwijfeld, maar toen was hij toch ook opgestaan en hij had kramp in zijn maag gevoeld toen hij Pärssinen naar buiten volgde.
De zon was warm en Pärssinens rode auto was bedekt met een maanden oude, misschien wel jaren oude laag stof. Ze stapten in.

In zijn herinnering zag hij Pärssinen achter het stuur zitten.
Zichzelf, op de passagiersstoel, zag hij niet. Tijdens de rit was Pärssinen weer gaan praten. Geagiteerd en indringend. Hij legde alles nog even snel uit, zette de puntjes op de i, en hij dacht aan de film, aan een bepaalde passage, een scène in die film, in die film, die … film, een bepaalde scène, en hij voelde toen dat het spoedig, zo meteen, afgelopen zou zijn, dat het nu pas begon, maar ook meteen weer afgelopen zou zijn. En Pärssinen zei dat ze er nu echt werk van gingen maken en keek hem tegelijkertijd van opzij aan, en een seconde, de seconde die hij nodig had gehad om zijn blik te ontwijken, hadden Pärssinens ogen hem geraakt.

Daarna zag hij door de ruit heen de droge weg, en de zon hing boven hun rode auto, en hij dacht aan een bepaalde scène in een film, stelde zich die scène voor, stelde zich voor dat hij die werkelijk beleefde, en Pärssinen reed nu langzamer, mompelde iets als hij iets zag langs de weg, schudde dan zijn hoofd en zei: 'Nee, gaat niet,' en nam niet de moeite uit te leggen waarom niet.


Download het fragment als PDF

'Kimmo Joentaa, de meest aansprekende melkdrinker uit de misdaadliteratuur, is in topvorm. Alles in een merkwaardig lichte, bijna sprookjesachtige sfeer. En juist daarin komt de scherpe mensenkennis van de hartverwarmende Kimmo zo mooi tot zijn recht.' - Vrij Nederland Detective & Thrillergids 2011 ****

'Goed in de romans van Wagner is de wat verstilde manier van vertellen. Het zijn rustige boeken, wat niet wil zeggen dat er niets gebeurt. Maar Wagner houdt er nu eenmaal van de beweegredenen en de psychologie van daders, slachtoffers en politiemensen te laten zien. En dat doet hij dan weer in een rustige, soms poëtische stijl. Veel ruis van de buitenwereld filtert hij weg, waardoor de personages in een soort cocon met elkaar worden verweven. Wat weer voor een beklemmende sfeer zorgt. Het laatste zwijgen is én spannend en erg mooi geschreven. Met een, in meerdere opzichten, fraaie ontknoping. Graag nog meer Kimmo Joentta.' - Maarten Moll in Het Parool

'De Duitser Jan Costin Wagner is bij ons amper bekend en dat is onterecht. Hij schrijft sfeervolle en stilistisch uitmuntende thrillers die zich afspelen in de uitgestrekte leegte van Finland. Wie op zoek is naar de Scandinavische melancholie zoals Henning Mankell die beschrijft in zijn beste Wallander-romans, moet Wagner lezen. Zijn werk is minstens even sfeervol en sterk als dat van de veel bekendere IJslander Arnaldur Indriðason.' - De Standaard

'Waardering: 9. Het eerste hoofdstuk is adembenemend. Twee mannen – ze verhouden zich op een vreemde manier tot elkaar – doden een meisje. Ik lees veel detectives en ben zo langzamerhand een beetje gewend aan moord- en doodslag, maar niet eerder las ik zo’n goed geschreven epiloog. Dit is geen thriller, dit is een literáíre thriller. Een echte.' - Libelle.nl

'Het onderzoek van Kimmo Joentaa en de acties van de destijds medeplichtige bereiken om en om het hoogtepunt. De plot wordt zichtbaar en opnieuw ben je als lezer overdonderd door het accurate van Wagners pen. Geen woord te veel, geen emotie te dik. Er zit enorm veel empathie in Het laatste zwijgen, en die zindert nog een hele tijd na.' - Misdaadromans.nl ****

'Wagner zoomt in op alle personages en kiest geen partij voor misdadiger, slachtoffer, nabestaande of zelfs inspecteur. Hij schrijft zoals een dichter dicht: met overgave, inlevingsvermogen, stijl en kunde. Klasse!' - De Spanningsblog ****

'Juist door dit wisselen van gezichtspunt en inzicht in al die levens die maar om één zo’n zaak heen draaien, is het boek voor mij meer dan een thriller. Geweldige aanrader!' - Lidewijde Paris voor AVRO Opium

'Mooi geschreven en goed opgebouwde spanning. Jan Costin Wagner  werkt aan een sterk oeuvre van literaire thrillers.' - Linnaeus Boekhandel

Recensie op Libelle.nl

Ik was onlangs voor het eerst in Helsinki en besloot Finland als vakantiebestemming op mijn lijstje te zetten. Na het lezen van dit boek wil ik helemaal. Maar dan zonder moord natuurlijk.

Bron: Libelle.nl

Vermelding op Thrillerboek.nl

De lezer raakt meteen in de ban van dit boek dat met een bondige en koele stijl niet de gruweldaden zelf beschrijft, maar deze juist weglaat. En dat werkt hoogst effectief.

Bron: Thrillerboek.nl

Recensie op DeStandaard.be

De Duitser Jan Costin Wagner is bij ons amper bekend en dat is onterecht. Hij schrijft sfeervolle en stilistisch uitmuntende thrillers die zich afspelen in de uitgestrekte leegte van Finland. Wie op zoek is naar de Scandinavische melancholie zoals Henning Mankell die beschrijft in zijn beste Wallander-romans, moet Wagner lezen. Zijn werk is minstens even sfeervol en sterk als dat van de veel bekendere IJslander Arnaldur Indriðason.

Bron: Standaard.be

Bespreking in Tubantia

Kimmo Joentta is nog steeds de dood van zijn vrouw aan het verwerken. Het is een vast gegeven in de boeken over de wat flegmatieke, dromerige inspecteur van politie in de Finse stad Turku.

Bron: Twenteuitdekunst.nl

Boekentip bij AVRO Opium

Wagner (1972) heeft al een hele serie literaire thrillers op zijn naam staan die allemaal in de VN thriller en detective gids vier sterren krijgen, maar doorbreken in Nederland is er niet bij.

Bron: Cultuurgids.Avro.nl

Bespreking op Ezzulia.nl

Romans waarin de lezer een groter overzicht heeft dan de personages, kunnen een diepe indruk achterlaten. Dat is zeker het geval bij Het laatste zwijgen. Vanaf het begin weet de lezer wat er met het eerste slachtoffer gebeurde.

Bron: Ezzulia.nl

Bespreking op Misdaadromans.nl

Het onderzoek van Kimmo Joentaa en de acties van de destijds medeplichtige bereiken om en om het hoogtepunt. De plot wordt zichtbaar en opnieuw ben je als lezer overdonderd door het accurate van Wagners pen. Geen woord te veel, geen emotie te dik. Er zit enorm veel empathie in Het laatste zwijgen, en die zindert nog een hele tijd na.

Bron: Misdaadromans.nl

Bespreking op Spanningsblog.nl

Wagner zoomt in op alle personages en kiest geen partij voor misdadiger, slachtoffer, nabestaande of zelfs inspecteur. Hij schrijft zoals een dichter dicht: met overgave, inlevingsvermogen, stijl en kunde.

Bron: Spannings.blogspot.com

bekroond met de Deutsche Krimi Preis