BOEKEN

BOEK

Het gelijk van de dieren, het geluk van de mensen

Het gelijk van de dieren, het geluk van de mensen

Marianne Thieme

Marianne Thieme is zeker geen moraalridder, maar laat zien dat een kleine verandering in je leefpatroon grote gevolgen kan hebben.

Eigenlijk weten we het allemaal allang. De meeste dieren hebben geen leven. Kippen worden gefokt in dieronterende omstandigheden, hun snavels worden afgeknipt zodat ze elkaar niet kunnen verwonden. Varkens en koeien zien ook vaak het daglicht niet en sterven soms al in de vrachtwagen op weg naar het abattoir. Toch eten we gewoon ons dagelijks lapje vlees, misschien van de groene slager maar evenzo vaak gewoon van de supermarkt. Blijkbaar overtuigen de argumenten van dierenleed ons niet.

Marianne Thieme probeert ons in haar scherpzinnige essay Het gelijk van de dieren, het geluk van de mensen op heel andere wijze te overtuigen. Zij laat zien dat wij met het ongebreideld consumeren van vlees onze eigen toekomst ernstig ondergraven. Wereldwijd is de veehouderij veel vervuilender dan het verkeer en alle andere vormen van vervoer samen. ‘Als we met z’n allen drie dagen geen vlees eten, heeft dat op de uitstoot van broeikasgassen hetzelfde effect alsof we drie miljoen auto’s van de weg zouden halen’, schrijft ze.

Marianne Thieme is zeker geen moraalridder, maar laat zien dat een kleine verandering in je leefpatroon grote gevolgen kan hebben. Lees en overtuig jezelf! Of doe als koningin Beatrix en eet voortaan één dag per week geen vlees.

   

Voorwoord

Het menselijk onvermogen om datgene wat hen onderscheidt van de dieren – de mogelijkheid tot het maken van moreel-ethische afwegingen en het maken van een langetermijnplanning – aan te wenden voor een duurzame toekomst, blijkt keer op keer de oorzaak te zijn voor de crises die mens, dier, natuur en milieu treffen.

In dit essay ga ik op zoek naar de betekenis van een emancipatiebeweging voor dieren voor onze samenleving. Is het een teken van decadentie zoals werd gezegd ten tijde van de parlementaire entree van de Partij voor de Dieren? Of is het een teken van beschaving dat niet alleen navolging verdient maar ook krijgt? Kunnen we iets leren van de dieren en de wijze waarop ze leven en omgaan met hun leefomgeving, of moeten we vooral doorgaan met onze eigen mores? En wat levert dat dan op?

PvdD-lijstduwer Kees van Kooten zegt: ‘Dieren liegen niet, bedriegen niet, ze stellen zich niet aan. En toch hebben de dieren geen poot om op te staan.’

Het gaat om de vraag waarom wij menen ons alles met en jegens dieren te kunnen veroorloven. En of we daarmee ons gelijk of ons ongelijk bewijzen, ook met het oog op toekomstige generaties. We zullen zien.