BOEKEN

BOEK

De foto van Faye Finsbury

De foto van Faye Finsbury

Mariëtte Haveman

Londen 1979. Het Londen van Joy Division, Siouxie, The Clash en The Fall. Van Margaret Thatcher, stakingen en economische recessie.

De negentienjarige Maria uit Dordrecht gaat er een toneelopleiding volgen aan het sfeervolle Fiona Bramley’s College of Speech and Drama. Ze huurt een kamer met oranje-bruine vloerbedekking bij de bemoeizuchtige Mrs. Bodley en schrijft ’s nachts bij een straalkachel lange brieven aan haar Nederlandse vriendje Felix. Op de theaterschool heeft ze succes met haar geïmproviseerde komische typetjes. Maar ze wil meer.
Ze wil geëngageerd zijn, ze wil de grens tussen theater en werkelijkheid opheffen. Via de fotografe Faye maakt ze kennis met een andere wereld: die van spectaculaire bands, kunstenaars en drop-outs op het hoogtepunt van de punk en de New Wave. Faye wordt haar beste vriendin, hoewel ze Maria een keer ongevraagd als model gebruikt.

Als Maria’s vriend haar in de steek laat, gaat het snel bergafwaarts met haar.Nog geen jaar nadat ze in Londen aankwam, zwerft ze vereenzaamd tussen de pakhuizen op de Zuidoever van de Theems – broodmager, het kortgeknipte haar in happen en pieken van haar hoofd.

Dertig jaar later ziet zij bij toeval de foto terug die Faye ooit van haar maakte en komen alle herinneringen en emoties weer boven. Herinneringen aan een jaar waarin zij langzaam alle grond onder haar voeten verloor en alles kwijtraakte wat haar lief was. Een jaar dat haar bijna het leven kostte.

   

De tentoonstelling was ingericht op grote bezoekersstromen, maar nu waren de zalen gevuld met een resonerende leegte. De meeste mensen zaten in de auto naar huis of stonden achter de pannen.

‘De Tussentijd’ . Zes zalen met foto’s, kleding, kunst uit de jaren zeventig. Een veronachtzaamd tijdperk, legde de organisatie uit op grote borden langs de wanden bij de ingang. Het leek alsof de jaren zestig het daarop volgende decennium de wind uit de zeilen had genomen. In werkelijkheid, sprak een beschaafde commentaarstem vanuit een videoscherm dat was opgesteld naast de ingang, was het een tijd geweest van grote veranderingen, experimenten. Alle energie die was losgemaakt in de jaren zestig had vrucht gedragen in de jaren zeventig. Soms bizar, soms buitensporig, maar altijd bruisend van levenslust en vitaliteit. De tentoonstelling beoogde om die levenslust, die vitaliteit zichtbaar te maken.
Voorbij de ingang was het stil. De hoge glazen wanden waren beslagen, en versterkten de capsuleachtige beslotenheid van het museum.

Spullen en nog meer spullen. Veel was uit kelders en zolders gekomen, de onwaarschijnlijkste dingen. Stofzuigers, strijkijzers, broodroosters in felle kleuren, amoebevormige lampen, stoelen, haardrogers, bijzettafels, bureaulampen. Nu stonden ze hier, afgestoft en opgelapt, fris in de verf, stille getuigen van een tijdperk dat zich in bochten wrong en om aandacht bedelde, maar ook wegkeek, verlegen en hooghartig als een adolescent.

Verderop werd het beeld verdiept. Voorbij de spullen, boven een opstelling van kubusvormige zit- en lig-elementen was een deel van het plafond overdekt met monitors vol flikkerende beelden waarin de geschiedenis zich afspeelde, geluidloos en beverig, een aquarium vol geagiteerd, ongrijpbaar leven.
Nixon, Thatcher. Stakingen bij de kolenmijnen. Nog meer stakingen, studenten in opstand. Een nieuwslezer die leek op de jonge versie van Sean Connery, en met verzorgde handen zijn bladzijden omsloeg. Een catwalk waarop onwaarschijnlijk langbenige, bleke meisjes op hoge blokhakken balanceerden.

Doordat de tentoonstelling zo breed was opgezet, was het gemakkelijk hem over het hoofd te zien, de foto met de twee zwervers, een man en een meisje, broodmager allebei. Hij hing in de doorgang tussen twee zalen, in een vitrine, een beetje weggedrukt tussen andere foto’s. Hij paste maar net tussen de foto van ingesneeuwde huizen en die van een ijssalon vol uitgelaten tieners.

Een man en een meisje.
Je kon zien dat het koud was, aan hun houding en ook aan de haveloze kleren die dik en vormloos om hun lichamen hingen. De man droeg een guerillapetje. Zijn kin was overdekt met een donkere begroeiing. Het meisje had kortgeknipt haar dat in happen en pieken van haar hoofd afstond. De twee keken ieder een andere kant uit. Hun gezichten stonden bozig, gesloten; gezichten van mensen die van het contact met anderen niets te verwachten hebben. Achter hen was de omtrek van industriële bebouwing te zien, een loods met kleine zwarte ramen, een soort fabriek met een puntdak; daarachter een vlakte met schuttingen, een bord verboden toegang.

Het was een goede foto; sprekend, heel beklemmend. Hij was gemaakt met een telelens, waardoor de muren en schuttingen in de achtergrond naar voren werden gedrukt. Dat versterkte de impressie dat het een smalle strook was waarover deze twee mensen zich bewogen, ingesloten tussen de fabrieksmuren achter hen, en de rivier van tijd tussen toen en nu.

'Haveman schetst een ragfijn portret van Maria en haar onstuitbare afglijden van 'naïef hoogdravend meisje uit de provincie' tot iemand die onder kartonnen dozen slaapt in een leegstaande fabriek. Een vlekkeloos en overtuigend debuut.' - Het Parool

'Wat de roman zo goed maakt, is dat Haveman de lezer volledig meekrijgt met de veranderingen die Maria doormaakt. Waar de meeste auteurs overdrijven of geen raad weten met het beschrijven van de verwarde geest van iemand die de weg kwijt is, raakt Mariëtte Haveman precies de juiste snaren. Dat geldt behalve voor de hoofdpersoon ook voor de aan het borderlinesyndroom lijdende fotografe Faye Finsbury naar wie de titel verwijst en die op driekwart van het boek opduikt. Haveman doseert goed. Waar minder talentvolle auteurs zich te buiten gaan aan lange citaten uit popteksten of fragmenten van tv-programma's om een tijdperk aan te duiden, heeft Haveman genoeg aan een paar rake zinnen. Mariëtte Haveman geeft haar ik-figuur met prachtige zinnen op indrukwekkende wijze gestalte.' - Nederlands Dagblad

Verstuur het omslag als e-card

Bron: Covercards.nl

Boekverslag op Scholieren.com

De foto van Faye Finsbury is een kwalitatief goede roman van een debuterende schrijfster die de vorm heeft gekozen van de klassieke kadervertelling: vanuit het heden terugkeren naar het verleden en dan weer terug naar het heden.

Bron: Scholieren.com

Bespreking op Recensieweb.nl

Mijn bijna ongeloofwaardige kennismaking met Londen vond plaats precies tien jaar voor Maria – de hoofdpersoon in De foto van Faye Finsbury van Mariëtte Haveman – zich naar de Britse hoofdstad begeeft.

Bron: Recensieweb.nl

Recensie in Het Parool

Negentien ben je en kwetsbaar. Je wordt geacht volwassen te zijn, maar alles in je is nog zoekend en vol twijfel.

Bron: Parool.nl

genomineerd voor de Vrouw en Kultuur Debuutprijs 2010