BOEKEN

BOEK

Uit de tijd vallen

Uit de tijd vallen

David Grossman

Na het avondeten staat hij plotseling op, neemt afscheid van zijn vrouw en vertrekt naar ‘daar’ om één keer, heel kort – hun dode zoon te zien. Anders is het verdriet niet meer uit te houden, nadat hij er vijf jaar over zweeg. Onderweg sluiten zich tot zijn verbazing meer en meer mensen bij hem aan, allemaal vaders en moeders die geen vrede kunnen vinden met de dood van hun kinderen.

In de veelstemmige stoet bevinden zich een stadschroniqueur, die alles moet optekenen, een hertog, een oude rekenonderwijzer, een vroedvrouw en een schoenmaker. Zij passeren in een lange optocht de centaur. Deze ongelukkige – ‘half schrijver, half schrijftafel’ – probeert het verdriet om de dood van zijn zoon al jaren in woorden te vatten. Schrijven, zegt hij, is de enige manier om iets te begrijpen. Tegen de stadschroniqueur met zijn droge aantekeningen brult hij: ‘Schrijf nu dan alsjeblieft op in koeienletters: ik moet het herscheppen in de vorm van een verhaal! Begrepen?’

Het lukt hem uiteindelijk om daar de juiste woorden voor te vinden, maar de prijs die hij betaalt is hoog. Met het afronden van zijn verhaal, is hij zijn zoon definitief kwijt.

Uit de tijd vallen verkent in precieze en tegelijkertijd poëtische taal de pijn en het verdriet van ouders die een kind verloren hebben. Vijf jaar na de dood van zijn in de oorlog gesneuvelde zoon Uri slaagt David Grossman op ongeëvenaarde wijze in deze bijna onmogelijke onderneming. Waar het nodig is zelfs met vertwijfelde humor.

Uit de tijd vallen ontleent zijn overweldigende kracht en meesterschap paradoxaal genoeg aan de combinatie van ontroostbaarheid over het verlies en de distantie daartoe. Zoiets, mompelt de centaur, kan alleen in een verhaal lukken. Grossman heeft al lang naam en faam als een groot verteller. Uit de tijd vallen leest als een onsentimenteel verhaal, dat ons tot lang na de laatste bladzijde niet loslaat.

Ook leverbaar als eboek

   

stadschroniqueur: Als ze ’s avonds aan tafel zitten te eten, verandert plots het gezicht van de man. Met een bruuske beweging schuift hij het bord van zich weg. Messen en vorken rammelen op tafel. Hij staat op en lijkt niet te weten waar hij is. De vrouw schrikt terug op haar stoel. Zijn blik zweeft om haar heen zonder houvast te vinden en zij – ze is al eens eerder getroffen door een ramp — voelt meteen aan: daar is het weer, het raakt me al aan, zijn koude vingers op mijn lippen. Maar wat is er gebeurd? vraagt haar blik, en de man kijkt haar verbijsterd aan —

— Ik moet weg.
— Waarheen?
— Naar hem.
— Waarheen?
— Naar hem, daarheen.
— Naar de plek waar het gebeurd is?
— Nee, nee. Daarheen.
— Wat bedoel je met daar?
— Weet ik niet.
— Je maakt me bang.
— Nog één keer hem even zien.
— Maar wat zul je daar nu zien? Wat valt er nog te zien?
— Misschien kan ik hem daar zien. Misschien zelfs met hem praten.
— Praten?!

stadschroniqueur: En nu gaan ze beiden open, worden wakker.

— Je stem.
— Die is terug. Ook die van jou.
— Ik heb je stem zo gemist.
— Ik dacht dat we… Dat we nooit meer —
— Meer dan mijn eigen stem heb ik jouw stem gemist.
— Maar zeg me, wat is ‘daar’? Zo’n plek is er niet, er is geen daar!
— Als je ernaartoe gaat, is er een daar.
— En je komt er niet meer vandaan, niemand is er ooit van teruggekeerd.
— Omdat alleen doden erheen zijn gegaan.
— En jij, hoe ga jij?
— Ik ga er levend heen.
— En je komt niet terug.
— Misschien is hij aan het wachten op onze komst.
— Dat is hij niet. Al vijf jaar is hij alleen maar niet en nog eens niet.
— Misschien begrijpt hij niet hoe we hem zo hebben kunnen opgeven, meteen, op het moment dat ze ons inlichtten…
— Kijk naar me. Kijk me in de ogen. Wat doe je ons aan? Ik ben het, zie je het? Wij zijn het, wij tweeën. Dit is ons huis. De keuken. Kom, ga zitten. Ik schep soep voor je op.

man:
Mooi, zo mooi is de keuken
op dit moment, nu je soep opschept,
en het hier warm en zacht is,
nu door de damp de koude ruit beslaat.

stadschroniqueur: Misschien vanwege zijn jarenlange zwijgen is zijn stem hees en wordt die gedempt tot een fluistertoon. Hij wendt zijn blik niet van haar af. Hij kijkt haar zo indringend aan dat haar hand trilt.

man:
En het mooist zijn je armen,
je ronde, zachte armen.
Het leven is hier, lieveling,
ik was even vergeten:
het leven is op de plek
waar jij soep opschept
in een ronde vlek van licht.
Goed dat je me eraan herinnert:
wij zijn hier
en hij is daar,
en een aloude grens
loopt tussen hier
en daar.
Ik was even vergeten —
wij zijn hier
en hij —
Maar het kan niet langer —
het kan niet!

vrouw:
Kijk naar me. Nee,
niet met die holle blik. Stop.
Keer weer naar mij, naar ons,
kom terug. Het is zo makkelijk
om ons te loochenen en ook de ronde vlek
van licht, deze zachte armen,
de gedachte dat wij zijn teruggekeerd
tot het leven — en dat de tijd
ondanks alles
dunne noodverbanden legt.

man:
Nee, het kan niet langer zo,
het kan niet langer dat wij,
dat de zon,
dat de klokken, de winkels,
dat de maan,
de verliefde paren,
dat bomen in de lanen groen worden,
dat bloed in de aderen,
dat lente en herfst,
dat mensen, nietsvermoedend,
dat er ‘zomaar’ is op deze aarde.
Dat kinderen
van anderen,
dat hun licht en warmte —

vrouw:
Pas op, je zegt dingen.
Het web heeft zulke dunne draden —

man:
’s Nachts kwamen mensen,
in hun mond een bericht.
Ze hadden een lange weg afgelegd,
ernstig gezwegen en wellicht
ondertussen steels geproefd, gelikt.
Kinderlijk verbaasd erkenden ze:
je kon de dood in de mond houden,
als was die een snoepje van gif,
en waren zij door een wonder immuun.
Wij openden de deur voor hen, deze deur,
hier stonden wij, jij en ik,
schouder aan schouder,
daar, op de drempel, zij,
wij tegenover hen,
en zij, met mededogen,
afgemeten, stil,
stonden er
en bliezen ons
de geest der doden in.

vrouw:
Er heerste een verschrikkelijke stilte.
Rondom likte een koud vuur.
Ik zei: ‘Ik wist het,
vanavond zouden jullie komen.’
Ik dacht: kom, woestenij en ledigheid.

man:
Ergens, van ver weg,
hoorde ik je stem.
Je zei: ‘Geen angst,
toen ik van hem beviel,
heb ik niet geschreeuwd,
en nu zal ik dat ook niet doen.’

vrouw:
Ons oude leven groeide
nog even in ons door.
Het praten, de gebaren,
de gelaatsuitdrukkingen —
man en vrouw:
Nu, heel even, gaan we erin onder.
We zwijgen beiden in dezelfde woorden.
Niet hem bewenen we op dit moment,
de melodie van het oude leven bewenen we,
het wonderbaarlijk simpele, de lichtheid,
het gezicht, dat vrij was nog van rimpels.

vrouw:
Maar we hebben aan elkaar beloofd,
elkaar gezworen dat wij zouden blijven
lijden aan hem, missen, leven.
Wat is er gebeurd, opeens,
dat jij alles zo verscheurt?

man:
Na die nacht kwam er een vreemde man,
hij pakte me bij de schouders beet en zei:
‘Red wat er nog rest.
Vecht, probeer te helen.
Kijk haar in de ogen,
hou je voortdurend vast
aan haar ogen — laat niet los.’

vrouw:
Ga niet terug daarheen,
keer niet weer naar die dagen,
kijk niet achter je —

man:
In die duisternis zag ik twee ogen voor me,
en het ene weende,
in het andere: waanzin.
Het ene menselijk, gedoofd,
het andere van een dier.
Een dier dat half al in de muil
ten prooi gevallen was, een bloeddoorlopen dier,
van zijn zinnen reeds beroofd,
keek me aan vanuit je oog —

vrouw:
De aarde opende haar mond,
verslond ons, en de aarde braakte.
Ga niet terug daarheen, niet terug,
zet zelfs geen stap buiten deze vlek van licht —

man:
Ik kon het toen niet,
durfde niet te kijken
in je oog, dat ene,
het waanzinnige,
in je verdwenenheid.

vrouw:
Ik zag je niet, niets zag ik,
noch met het mensenoog,
noch met dat van het dier.
Ik was ontzield. Heel koud was het
en nu ook hier, het is hier koud.
Kom slapen, het is laat.

man:
Vijf jaar lang doodgezwegen hebben wij die nacht.
Jij viel als eerste stil, daarna ik.
Jou deed het goed, dat zwijgen,
mij greep het naar de keel.
Een voor een zijn de woorden weggestorven,
een huis waarin stilaan alle lichten doofden,
totdat de duistere stilte viel —

vrouw:
En in die stilte vond ik je weer terug, en hem.
We werden er omhuld door een donkere mantel,
we lagen erin opgekruld met hem, en bleven stom als hij.
Drie ongeboren baby’s in de schoot van de ramp —

man:
Samen werden we geboren aan de andere kant,
zonder kleuren, zonder woorden,
en leerden er een leven in negatief te leiden.

(stilte)

vrouw:
Kijk, met ieder woord verdwijnt er iets van ons geheim,
als een droom die in zichzelf de lampen aansteekt.
Want in die stilte school een wonder,
er lag een diep geheim verborgen in die stilte,
waarin wij toen met hem waren opgegaan,
waarin we zwegen, stom als hij,
waarin we als het ware praatten in zijn taal.
Want wat hebben woorden —
wat heeft de trom van woorden met zijn dood van doen?


Download het fragment als PDF

‘Zes jaar geleden verloor David Grossman zijn zoon. Nu geeft hij gestalte aan zijn rouw met een aangrijpend boek in een bijzondere vorm. Grossman heeft woorden gevonden voor de dood. Volstrekt onsentimenteel maakt deze bij uitstek literaire vorm de tranen los.’ – De Standaard *****

Uit de tijd vallen houdt het midden tussen poëzie, proza en een theatertekst. David Grossman deed het. Schrijven over iets wat je niet in woorden wilt uitdrukken. Grossman legt de vinger op de zere plek: de manier waarop wij over pijn en rouw praten, staat mijlenver af van de ervaring ervan. Uit de tijd vallen begeeft zich tussen stilte en spreken, tussen verder leven en dat niet kunnen. Haarfijn weet Grossman rouw uit te tekenen in woorden. Zijn personages hoeven niet langer te zwijgen.’ – de Volksrant ****

'Grossmans beheersing stelt hem in staat om de verschillende gezichten van de rouw haarfijn uit te tekenen.' – NRC Handelsblad ****

'Een roman die diep onder je huid kruipt. Grossman heeft een vorm gevonden om de leegte te beschrijven. Poëtisch, schrijnend, maar tegen het einde ook troostend.' - Noordhollands Dagblad ****

'Niks ingetogen, gewoon hartbrekend.' - De Groene Amsterdammer

'Een prachtig, wijs boek, droevig en troostrijk tegelijk. “De poëzie is van mijn rouw de taal”, zoals Grossman zelf zegt.' - Cobra.be *****

'Het is maar een dun boekje, met veel wit op de pagina’s. Je kunt het in een paar uur uitlezen – maar dat is niet het einde van het verhaal. Iedereen die aan ”Uit de tijd vallen” van David Grossman begint, en werkelijk de moeite neemt om alle woorden tot zich te laten doordringen, zal de behoefte voelen om het verhaal nóg eens te lezen, misschien wel drie of vier keer. Zeker bij een schrijver van het kaliber van Grossman krijgt het verhaal door dit onderwerp en deze achtergrond een dwingende urgentie, een kwetsbaarheid en een authenticiteit die zeldzaam is in hedendaagse literatuur. Waar menige roman een spelletje met zijn lezers speelt, waar waarheid er niet langer toe doet en waar een vermoeide ironie dikwijls de boventoon voert, is het een verademing om een zo oprecht en diepgravend boek te lezen. Al is de prijs die de schrijver betalen moet al te hoog.' - Reformatorisch Dagblad

'Het is de combinatie van creativiteit en het vermogen om andermans leed te verwoorden, die Uit de tijd vallen tot zo’n waardevol boek maakt. Vertaler Ruben Verhasselt heeft dit hybride literaire werk in krachtige, afgeronde volzinnen omgezet die je – zowel door ritme als woordkeuze – de pijn van de personages van dichtbij doen voelen.' - Literair Nederland

'Woorden vinden voor het onzegbare is dan misschien een overwinning op de machteloosheid en het pas op de plaats maken, maar het kan ook voelen als een vorm van verraad. Wie de woorden vindt, maakt het verlies van een dierbare dode deelbaar en loopt het risico het daarmee te banaliseren. Zo niet David Grossman. Hij schreef meer dan een verhaal. Uit de tijd vallen wekt de indruk dat het er eigenlijk altijd al was en er ook altijd zal zijn.' - Hanta.nl

'Na vijf jaar rouw ligt hier nu een tweede tekst die onmiddellijk met het verlies van zijn kind heeft te maken — waarin hij dat verlies (tegelijk met de onmogelijkheid om te rouwen) evoceert, vertaalt, bewerkt, verwerkt en aan zijn lezers te overdenken geeft.' - de Leeswolf

‘Een volstrekt uniek boek.’ – NCRV Gids ****

'David Grossman heeft zich van zijn dapperste kant laten zien door dit boek te schrijven. Niet alleen omwille van de thematiek Рhet moet hem erg moeilijk gevallen zijn om over de dood van zijn zoon te schrijven -, maar ook omwille van de vorm die hij gekozen heeft. Grossman heeft geopteerd om af te wijken van de romanvorm en een verhaal in stemmen te schrijven. Dit geeft je als lezer eerst een wat onwennig gevoel, maar blijkt later ̩̩n van de grote rijkdommen van dit boek te zijn. Een ander pluspunt van dit boek is Grossmans prachtige schrijfstijl. Hij schrijft met veel emotie en heeft een aantal zinnen op schitterende wijze verwoord. Soms lijken zijn zinnen wel wat hermetisch en moet je ze enkele keren lezen voor je ze daadwerkelijk begrijpt. Eens dat het geval is, kan je echter enkel met bewondering verder te lezen. Een boek om te lezen en te herlezen dus.' - CuttingEdge.be ****

'Het klaaglied beneemt je bij tijd en wijle de adem. Wat Grossman in Uit de tijd vallen heel mooi laat zien, is de gelaagdheid in het rouwproces. Een boek dat schuurt, intiem ook, maar nergens krijg je als lezer het gevoel een voyeur te zijn. Ruben Verhasselt verzorgde de mooie vertaling.' - Levend Joods Geloof

‘Grossman heeft de diepste kern van de rouw om een kind op onsentimentele en hartverscheurende manier blootgelegd. Wat onmogelijk lijkt, is hem gelukt.’ – Ha’aretz

Essay over David Grossman door Els Jongeneel

DAVID GROSSMAN BEKLEEDT AL DERTIG JAAR een vooraanstaande positie in de Israëlische literatuur. Els Jongeneel schrijft over zijn eerste poëtische tekst uit 2011, in het Nederlands uitgegeven onder de titel Uit de tijd vallen. Een verhaal in stemmen. Onlangs verscheen zijn Komt een paard de kroeg binnen bij Uitgeverij Cossee.

Bron: ArmadaWereldliteratuur.nl

Blogrecensie van Uit de tijd vallen

Vijf jaar na het overlijden van zijn zoon schrijft David Grossman dit verhaal. Een universeel verhaal over het verdriet om het overlijden van een kind. Ook Anna Enquist, A.F.Th. van der Heijden en P.F. Thomese hebben dit verwoord in een boek of in gedichten.

Bron: Boekendeler.Wordpress.com

Discussievragen over Uit de tijd vallen van Leeslcub.be

David Grossmans moeder werd geboren in wat toen nog Palestina heette, vóór de stichting van de staat Israël in 1948. Zijn vader, een boekhandelaar, emigreerde in 1933 uit Polen. Grossman (°1954) studeerde filosofie en theaterwetenschappen aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem. Vervolgens werkte hij een tijdlang als radiocorrespondent. Tussen 1970 en 1984 maakte hij een populaire kinderuitzending en schreef hij ook zijn eerste kinderboeken. Hij heeft nog één jongere broer.

Bron: Leesclub.be

Blogrecensie van Uit de tijd vallen

Grossman werkte twee jaar aan Uit de tijd vallen. De woorden die heeft gevonden om uitdrukking te geven aan zijn verdriet kunnen een troost zijn voor anderen die zich in vergelijkbare omstandigheden bevinden. Ze nemen iets weg van de hardheid van de dood. of zoals de man het zegt: hij (zijn zoon, rs) is dood maar zijn dood is niet dood. Er is adem binnen in de pijn.

Bron: Reinswart.Blogspot.nl

David Grossman bij Boeken op Reis op Uitzendinggemist.nl

Wim Brands gaat op reis naar zes schrijvers die internationaal bekend zijn en praat met hen over het ontstaan van hun werk, hun werkwijze en hun omgeving.

Bron: Uitzendinggemist.nl

Blogrecensie over Uit de tijd vallen

David Grossman lijkt zijn eigen allesomvattende verdriet te kunnen relativeren door het in een bredere wereld te plaatsen. Uit de tijd vallen is een persoonlijk en aangrijpend verhaal, waarin gedachten en poëzie wondermooi samenkomen.

Bron: Liefdevoorderoman.blogspot.nl

Bespreking op MedischContact.nl

Uit de tijd vallen oogt en leest als het script van een hoorspel met teksten die het midden houden tussen poëzie en proza, en die een intense ontroering kunnen oproepen. De tocht lijkt uiteindelijk tot enige berusting te leiden: Uri is dood... maar zijn dood is niet dood.

Bron: MedischContact.nl

Interview in The Paris Review

Grossman was born in Jerusalem in 1954. His mother was born in Palestine; his father came from the Polish province of Galicia. As a child he began working as an actor and reporter at Kol Israel, the state radio station, where he was employed for more than twenty years, returning after a four-year stint in the army to serve as a journalist and news anchor. He began to write fiction in his early twenties, and published a book of stories and two novels while working full time at the station.

Bron: TheParisReview.org

Bespreking door de Leeswolf

Na vijf jaar rouw ligt hier nu een tweede tekst die onmiddellijk met het verlies van zijn kind heeft te maken — waarin hij dat verlies (tegelijk met de onmogelijkheid om te rouwen) evoceert, vertaalt, bewerkt, verwerkt en aan zijn lezers te overdenken geeft.

Bron: Vlabinvbc.be

Blogrecensie van De Lezersvriend

Een van de grote verdiensten van literatuur is dat het troost kan bieden op momenten die te groot zijn voor ons.

Bron: DeLezersvriend.wordpress.com

Bespreking in de NCRV Gids

Het is een volstrekt uniek boek geworden qua vorm, en dat maakt het lastig erover te schrijven. Het gevoel dat hij oproept is ongetwijfeld heel herkenbaar voor iedereen die een kind verloren heeft. Al heeft hij het, zo zegt hij, in eerste instantie voor zichzelf geschreven.

Bron: NCRVGids.nl

Bespreking door CuttingEdge.be

David Grossman heeft zich van zijn dapperste kant laten zien door dit boek te schrijven. Niet alleen omwille van de thematiek Рhet moet hem erg moeilijk gevallen zijn om over de dood van zijn zoon te schrijven -, maar ook omwille van de vorm die hij gekozen heeft. Grossman heeft geopteerd om af te wijken van de romanvorm en een verhaal in stemmen te schrijven. Dit geeft je als lezer eerst een wat onwennig gevoel, maar blijkt later ̩̩n van de grote rijkdommen van dit boek te zijn. Een ander pluspunt van dit boek is Grossmans prachtige schrijfstijl. Hij schrijft met veel emotie en heeft een aantal zinnen op schitterende wijze verwoord. Soms lijken zijn zinnen wel wat hermetisch en moet je ze enkele keren lezen voor je ze daadwerkelijk begrijpt. Eens dat het geval is, kan je echter enkel met bewondering verder te lezen. Een boek om te lezen en te herlezen dus.

Bron: CuttingEdge.be

Recensie op LiterairNederland.nl

Het is de combinatie van creativiteit en het vermogen om andermans leed te verwoorden, die Uit de tijd vallen tot zo’n waardevol boek maakt. Vertaler Ruben Verhasselt heeft dit hybride literaire werk in krachtige, afgeronde volzinnen omgezet die je – zowel door ritme als woordkeuze – de pijn van de personages van dichtbij doen voelen.

Bron: LiterairNederland.nl

Interview in Tubantia

Opnieuw schrijft David Grossman over het verlies van zijn zoon. "Achteraf brak mijn hart, dat het mógelijk was te schrijven over zoiets vreselijks."

Bron: Twenteuitdekunst.nl

Bespreking op Hanta.nl

Vijf jaar geleden viel de zoon van David Grossman in de oorlog. Vanaf dat moment horen Grossman en zijn vrouw bij het leger van rouwende ouders. Die ouders geeft Grossman in Uit de tijd vallen een stem. Letterlijk – want hij laat meer dan een kindverloren ouder zijn beklag doen, maar vooral figuurlijk – wat gebeurt is van alle tijden en in de vorm die Grossman kiest echoën de grote verhalen die de wereld moesten verklaren toen de mens daar zelf nog niet toe in staat was.

Bron: Hanta.nl

Interview met David Grossman in NRC Handelsblad

David Grossman schreef een boek over de dood van zijn in de Libanonoorlog gesneuvelde zoon Uri. Hij wil intimiteit scheppen zonder particulier te zijn. „Als ik geen woorden vind voor wat ik meemaak, voel ik me niet thuis in mijn eigen leven.”

Bron: NRC.nl

Bespreking in het Reformatorisch Dagblad

Het is maar een dun boekje, met veel wit op de pagina’s. Je kunt het in een paar uur uitlezen – maar dat is niet het einde van het verhaal. Iedereen die aan ”Uit de tijd vallen” van David Grossman begint, en werkelijk de moeite neemt om alle woorden tot zich te laten doordringen, zal de behoefte voelen om het verhaal nóg eens te lezen, misschien wel drie of vier keer.

Bron: Refdag.nl

Getipt door boekhandel De Drvkkery

Een prachtig boek. Maar wat is het? Een novelle? Een dichtbundel? Een toneelstuk? In korte zinnen, heel poëtisch wordt het verhaal verteld over de pijn en het verdriet van ouders die een kind verloren hebben. Vijf jaar na de dood van zijn in de oorlog gesneuvelde zoon Uri. David Grossman vond zijn eigen woorden voor de dood. In een bijzondere vorm. Het is een boek om heel langzaam te lezen, en te herlezen.

Bron: De-Drvkkery.nl

Blogrecensie van De Lezer Regeert

'Uit de tijd vallen' is een persoonlijke, intieme zoektocht van een schrijver naar woorden voor het onbeschrijfelijke en een stille dankbetuiging aan allen die hun steun willen betuigen, er geen woorden voor hebben, maar wel klaarstaan.

Bron: Delezerregeert.blogspot.nl

VPRO Boeken met David Grossman

In 'Uit de tijd vallen' verwoordt de Israëlische schrijver David Grossman de pijn en het verdriet na het verlies van zijn zoon.

Bron: Uitzendinggemist.nl

David Grossman bij VPRO Boeken

Een gesprek met de Israëlische schrijver David Grossman, die een nieuw boek over verlies schreef. In 'Uit de tijd vallen' vertrekt een vader van huis om nog één keer zijn overleden zoon te zien. Tijdens zijn tocht sluiten vele ouders zich bij hem aan die ook geen vrede kunnen vinden met de dood van hun kinderen.

Bron: Uitzendinggemist.nl

Bespreking op Cobra.be

Een hoogst poëtische vertelling, hier en daar bijna in versvorm, die leest en klinkt als een oeroude sage met archetypische personages. Over ouders die hun eigen kinderen moesten begraven, net als David Grossman zelf.

Bron: Cobra.be

Recensie in De Groene Amsterdammer

Niks ingetogen, gewoon hartbrekend.

Bron: Groene.nl

Voorpublicatie op Athenaeum.nl

Eind augustus verschijnt het nieuwe boek van David Grossman, Uit de tijd vallen. Een verhaal in stemmen, vertaald door Ruben Verhasselt. Wij publiceren voor.

Bron: Athenaeum.nl

Recensie op NRCBoeken.nl

David Grossmans nieuwe boek draait om zijn gesneuvelde zoon Uri. Niet om diens leven, maar om zijn afwezigheid. Grossman tekent de gezichten van de rouw haarfijn uit.

Bron: NRCBoeken.nl