BOEKEN

BOEK

Rotgrond bestaat niet

Rotgrond bestaat niet

Gerbrand Bakker

In Rotgrond bestaat niet probeert Gerbrand Bakker de menselijke drang om de natuur te willen controleren te doorgronden. Hij verwondert zich over van alles wat hij tijdens zijn werk als hovenier tegenkomt: vogels, bomen, huisdieren en, natuurlijk, tuinen. Net en aangeharkt, wild, overwoekerd, tuinen die je om de tuin leiden – Bakker heeft het allemaal gezien en onderzoekt of en hoe de gecultiveerde natuur de menselijke psyche weerspiegelt. Kun je aan een tuin zien wie die tuin geschapen heeft? Willen we de natuur, die onherbergzame toestand, naar onze hand zetten, om te laten zien dat wij mensen toch sterker, slimmer of krachtiger zijn?

Bakker neemt de lezer mee door de seizoenen heen naar de bossen in Duitsland, waar hij nu woont, en naar zijn eigen geboortegrond de Wieringerwaard. Op lichtvoetige en humoristische wijze maakt Bakker je deelgenoot van zijn leefwereld waarin hij onderzoekt hoe wij – mensen, planten, dieren – samenleven in een wereld waarin hij de natuur toejuicht en vervloekt, maar waarin hij boven alles de verbinding probeert te zoeken.

   
  • ‘Bakker is terecht kritisch over zaken als het antropomorfisme van de Duitse boswachter Peter Wohlleben, die over het geheime innerlijke leven van bomen schreef, en sentimentele reacties op het uitsterven van diersoorten. Hij nuanceert romantische ideeën over de natuur en stelt er een Noord-Hollands wereldbeeld tegenover, dat eigen is en nuchter. Meer dan een boek over ‘cultuurlandschap en natuur ’, de ondertitel, is het een boek over Bakker zelf. Over eenzaamheid en melancholie maar ook optimisme: de tuin moet worden bijgehouden, er moet altijd wel wat worden verplant.’ – Eva Meijer in het NRC
  • 'Rotgrond bestaat niet' is een optimistisch boek - dieren verdwijnen, er komen andere voor terug, de natuur herstelt zich wel - maar ook een boek vol weemoed.' - Trouw
  • Rotgrond bestaat niet is de Lonely Planet van een fijne droogkloot. In de natuur lijkt Bakker minder eenzaam. Er zijn ten slotte geen muren waartegen je op kunt lopen. En dan is het winter geworden en kijkt Bakker vanuit zijn schrijfkamer naar de kale, ondergesneeuwde beuken. ‘Tijd deze tekst af te sluiten. Tijd voor fictie.’ - Tzum

Recensie op Tzum

Bron: Tzum