BOEKEN

BOEK

Cocaïne

Cocaïne

Aleksandr Skorobogatov

Geen liedjes zingen, geen fabels vertellen: een schrijver heeft in de eerste plaats de taak om een verpleger van de samenleving te zijn.’ Wie heeft dat ook alweer gezegd, denkt de verteller van Cocaïne; was dat Tolstoj of Gogol? Hoe dan ook – die verteller is toevallig zelf een schrijver, en heeft wel iets anders aan zijn hoofd.

Onlangs in de steek gelaten door de liefde van zijn leven, brengt hij zijn dagen slenterend over de straten van Moskou door. Hij heeft niets anders meer dan zijn verbeelding om hem overeind te houden. Hij verbeeldt zich epische gevechten in kroegen, bedeelt zichzelf de rol van held en schurk toe in moordzaken en intriges, en ontvangt plots een uitnodiging om naar Stockholm te reizen: hij heeft de Nobelprijs voor de Vrede gewonnen. Hij is de kwaadste niet, niets bindt hem nog aan Moskou, en stapt op de trein.

Daar wacht de schrijver een raadselachtig Nobelprijscomité, worden de doden weer tot leven gewekt, en wordt hem bovendien een nieuwe echtgenote aangeboden. Ja ja, denkt de lezer, dat zal toch niet waar zijn? Maar de schrijver heeft immers zelf zijn personages in het leven geroepen, dus hij kan doen wat hij wil. Een intrigerend kat-en-muisspel tussen auteur, personage en lezer begint.

Cocaïne toont ons de diepe afgronden en ongekende hoogtes van de fantasie, de onbegrensde en bij vlagen absurdistische mogelijkheden van de menselijke geest. Een wervelende roman in de beste Russische traditie, die leest als een literaire achtbaan.

   

‘Heerlijk verwarrend en evenzeer spannend. Als lezer word je voortdurend op het verkeerde been gezet, onweerstaanbaar zuigt het verhaal je mee, in al zijn onwaarschijnlijkheid. Cocaïne is een droom als geen ander.’ – Stefan Blommaert, VRT

‘Net zoals je je aan cocaïne dient over te leveren, moet je dat ook met Skorobogatovs roman doen.’ – Knack

'En dat is de beste ervaring van het lezen van deze soms geniale en soms flauwe roman: wat gebeurt er met je als alle grond onder je voeten wordt weggeslagen, als je je familie en geliefden kwijtraakt, als het konijnenhol met een grote golf wordt overspoeld. Als alles op zijn kop staat, kan incest dan ook liefde zijn? Kan een dode weer leven? Kan de pijn van het leven ophouden als je een ander wordt? Kan een boek al gelezen zijn terwijl de schrijver aan het schrijven is? Waarom niet?' – De Standaard ****

‘Absoluut een van de wonderlijkste boeken van 2017. Het is onweerstaanbaar grappig. Na de eerste, verbijsterende pagina’s grijpt het verhaal je en lees je onstuitbaar verder.’ – Sonja de Jong in Noordhollands Dagblad

'Deze roman geeft een oprecht inkijkje in het innerlijke leven van de schrijver. Sommigen kunnen, ook wat betreft de vorm, moeite hebben met dit ‘experiment’, maar laat het alstublieft toe en de rechtgeaarde, de rechtvaardige lezer zal beloond worden.' – Guus Bauer op Tzum

'Boek van de week' – Literatuurplein

'Ik wed dat geen enkele lezer van Cocaïne durft te voorspellen wat hij na het omslaan van een bladzij op de volgende voorgeschoteld zal krijgen.' – Dagblad van het Noorden

'Als ze over 100 jaar deze roman zullen analyseren als product van het tijdkader waarin hij werd geschreven, zullen ze merken hoe versplinterd en fragmentarisch -maar ook hoe rijk en veelzijdig- onze wereld was. Snuif deze literaire 'Cocaïne'. Het is een koortsdroom, een maalstroom, een verontrustende, maar prachtige caleidoscoop.' – Cutting Edge ****

'Dit buitensporig loflied op het kunstenaarschap tast in een onophoudelijke, prettig gestoorde stroom hallucinaties de grenzen van de verbeelding én van het Russisch absurdisme af. Het klinkt allemaal te gek voor woorden, maar het werkt' – Laurent De Maertelaer op MappaLibri

‘Lezers die zwijmelend wegdroomden bij zijn wondermooie Portret van een Onbekend Meisje of zich met een kloppend hartje een weg bladerden door ‘modern classic’ Sergeant Bertrand zullen niet weten wat hen overkomt bij het openslaan van Cocaïne, de nieuwste roman van Antwerpse Rus Aleksandr Skorobogatov (zeg dàt eens drie keer snel na mekaar). Skoro gaat hier heerlijk uit de bocht en lapt alle regels aan zijn laars. Wie het waagt aan boord te stappen van deze surrealistische rollercoaster, zal buitelend van plezier heen en weer geslingerd worden tussen dolkomische vormexperimenten, hilarische hete politieke hangijzers en pikzwarte koortsdromen. Wie hier heelhuids uitkomt, zal de wereld nooit meer op dezelfde manier zien. Niet voor watjes, maar wat een boek!' — Bent Van Looy, Culture Club Magazine